Liturgie vieren is voor ons dagelijks - en uiteindelijk levenslang - een uitdaging. Liturgie vieren loopt als een rode draad door ons dagelijks leven. Twee keer per dag komen wij samen in onze kapel: ’s morgens om te danken en om Gods zegen te vragen voor de nieuwe dag; ’s avonds om op de dag terug te zien en dankbaar te zijn voor alles wat in die dag gebeurde, wat het ook was. De avonddienst op zaterdagavond wordt Lichtdienst genoemd, die viering is namelijk de voorbereiding op de zondag. ’s Zondags vieren wij Eucharistie: bijeenkomen rond de Schrift en samenzijn om het brood te breken en de beker met wijn te delen. Wij hopen door deze viering zichtbaar te maken dat het leven van Jezus Christus ons leven blijft inspireren, zoals wij in onze missie schrijven: Het leven van Jezus Christus is de inspiratiebron om ons bestaan te verankeren in vertrouwen op de Bron van leven die liefde is.

Onze kapel hebben wij de naam Roeach gegeven. Roeach is het Hebreeuwse woord voor Adem, Geest… Dat wij in de kapel bijeenkomen is voor ons de ademhaling van en voor ons gemeenschapsleven. Wij geloven dat het samen bidden en samen vieren aan ons leven adem geeft en omgekeerd: dat ons gemeenschappelijk leven ons samen bidden en samen vieren door-ademt.

De liturgisch sterke tijden van Kerstmis, Goede Week, Pasen en Pinksteren vragen van ons extra intensieve en zorgvuldige voorbereiding van de vieringen op deze hoogtijdagen. Dat doen wij echter niet alleen voor onszelf, want steeds weer zijn er gasten aanwezig die deze feestdagen met ons mee willen leven en mee willen vieren. Elke dag kunnen zij deelnemen aan het programma dat wij hen ter voorbereiding op zulke bijzondere dagen aanbieden.

Ja, liturgie vieren is een uitdaging!
Een uitdaging om in de vieringen vorm te geven aan gemeenschappelijk en eigentijds geloof…
Het is spannend om vernieuwend in de traditie te blijven staan…
Het waagstuk om geloof en leven met elkaar te verbinden laat ons niet meer met rust: het is ons zelfs dierbaar geworden. Deze onrust is de drijfveer om samen het luisteren en het vieren niet op te geven, maar het de grondslag te laten zijn voor ons handelen in de dagelijkse dag.