Gemeenschap De Hooge Berkt

In die dagen zei Jezus tegen de hogepriesters en oudsten van het volk:
Maar wat denkt u hiervan?
Iemand had twee zonen. Hij ging naar de eerste en zei:
Jongen, ga vandaag in mijn wijngaard werken.
Hij antwoordde: Nee, ik wil niet.
Later bedacht hij zich en ging toch.
Toen ging hij naar de tweede en zei hetzelfde.
Die antwoordde: Goed, heer.
Maar hij ging niet.
Wie van de twee heeft de wil van de vader gedaan?
Ze zeiden: de eerste.
Jezus zei hun:
Ik verzeker u, tollenaars en hoeren gaan u voor naar het koninkrijk van God.
Toen Johannes naar u toe kwam op de weg van de gerechtigheid,
hebt u hem geen geloof geschonken.
De tollenaars en de hoeren hebben hem wel geloof geschonken.
Maar u hebt zich ook later, toen u dat zag, niet bedacht
en hem geen geloof geschonken.

We waren het gauw met elkaar eens toen we deze eucharistieviering aan het voorbereiden waren: deze woorden van Jezus doen we alleen recht binnen de context waarin ze in het evangelie staan. We moeten ons voor de geest halen wanneer Jezus dit zegt en tegen wie.
Maar bijna net zo belangrijk is het om onze eigen context helder voor de geest te hebben. Met andere woorden: Wat wil ik horen? Wat wil ik met mijn leven? Wat zoek ik eigenlijk?
Het is niet zo maar een 'preekje' van Jezus wat ons hier wordt verteld. Hij is in de tempel van Jeruzalem. En passant werd daarbij verteld dat blinden en kreupelen naar Hem toekwamen en genezen werden - dat hoort er zo bij, dat gebeurt telkens waar Jezus is. Hij zegt wat Hij doet, en doet wat Hij zegt!

Vanuit de actualiteit van deze week. Velen van u hebben wellicht dat bericht in Trouw gelezen over die priester van 48 jaar in Medillin, Colombia. Vorige week stond er in Verdieping een lang interview met hem. Een priester in een stadswijk die volledig in de greep van terreur en moordpartijen is. Hij vertelde in dat interview dat hij zich moest melden bij de paramilitairen: "ik ben bang voor die lui", was de laatste zin. Enkele uren later werd hij voor zijn kerk doodgeschoten.
Een van de velen die zoals Jezus opkwam voor de blinden en kreupelen, de machtelozen.

Waar halen zulke mensen de moed vandaan? Maar in de wereld waarin we leven wordt die vraag niet gesteld. We hoorden vorige week zondag wat toen, zoals nu, klinkt: "waar haal je de bevoegdheid vandaan?". Anders gezegd: waar bemoei je je mee!
Wij leven niet in Colombia, Afghanistan of in Zuid-Soedan waar de broodnodige hulpvluchten niet meer naar toe mogen van bepaalde autoriteiten.
Heeft de vraag die Jezus stelt dan toch iets te betekenen voor onze situatie? Gaat het "lichaam van Christus" worden verder dan braaf ons best doen?
Vorige week weigerde Jezus te antwoorden op de vraag van de autoriteiten van de tempel. Vandaag neemt Hij zelf het voortouw met zijn vraag naar hun oordeel.
"Johannes" - ondertussen vermoord, dat weten ze - "kwam naar jullie op de weg van gerechtigheid, maar jullie vertrouwden hem niet". "Op de weg van gerechtigheid" dat klinkt voor onze oren niet zo eenvoudig, toch hoeven we daar geen ingewikkeld denkwerk van te maken. Op een of andere manier ervaren we toch allemaal dat de concrete situatie waarin we verkeren, niet is zoals we dat zouden verwachten en verlangen. Maar zoals we hier zitten is er voor ons ook iemand gekomen op de weg naar gerechtigheid - een woord al of niet gepaard aan een 'exodus' die ons leven veranderde. En nu, na die veranderingen van toen?
'God heeft mensen nodig', dat is ons de afgelopen jaren voorgehouden. Wil geloof en kerk iets betekenen in deze tijd dan is het door deze woorden: niet dat mensen God nodig hebben om hun behoeften te bevredigen. God is niet de werkelijkheid die onze verwachtingen en verlangens invult. Tenminste niet zoals dat in onze hoofden leeft.
Maar dan, eerlijk gezegd weet ik dan zoveel niet meer te zeggen. Waar zou het dan op neer kunnen komen als we de woorden "ga in mijn wijngaard werken" voor ons nu laten klinken? Is het zoiets als: wat hebben anderen aan mij? Wat hebben anderen aan deze gemeenschap? Wat doe ik opdat anderen iets aan mij zouden kunnen hebben? Vragen die toch niet het 'ik' in het centrum plaatsen. Wel of ieder vanuit en met eigen geschiedenis, met eigen kunnen en niet kunnen, ten dienste staat van leven, van menswording. Vragen die je niet kan ontwijken door je te verschuilen achter of vast te klampen aan wat was.
We mogen nu weer het brood delen, gezegend door de herinnering aan Jezus, zoon van God, mens als wij. En we geloven dat Hij zo in ons midden is dat zijn Geest kracht en inzicht geeft. De kracht van het houden van die ons 'ja' en 'nee' voortdurend zal omgooien.
Dat moge ons overkomen in dit uur van gebed, van dankzeggen.