Oproep tot vergeving op 11 september

Jezus is onderweg naar Jeruzalem. De tijd dringt en hij voelt zich nogal ontdaan, omdat zijn boodschap niet opgepakt wordt. Daarom wil hij nogmaals zijn leerlingen onderrichten en daar hebben we vandaag een gedeelte uit gehoord.

Het is een vervolg op vorige week zondag. De zoektocht naar vergeving.

Het is bovendien 11 september vandaag. Herinnering aan een dag, dat de wereld drastisch veranderde en nooit meer dezelfde werd!

Petrus heeft een vraag: hoe vaak moet ik vergeven? En dan vind hij zeven keer al heel veel. Maar hij krijgt van Jezus het antwoord: 70 keer zoveel!

Een onmogelijke opdracht, een verantwoordelijkheid, die voor een mensenkind haast niet te behappen is. Waar wil Hij zijn leerlingen toch naartoe brengen, waar hen op voorbereiden… Wat mogen wij vandaag als blijde boodschap horen?

Het eerste deel van het verhaal laat ons de eindeloze barmhartigheid zien van een God, die tot in het diepst van zijn hart bewogen wordt, als de mens voor hem neervalt en in de diepe verhouding van de liefde binnengaat, of er minstens een beroep op doet. Vergeving ten einde toe!

Maar eenmaal buiten, weg uit die omarmende ontmoeting, grijpt de mens zijn medemens bij de keel en neemt hem in de wurggreep: hij wil niet vergeven en ontneemt daardoor de ander de kans tot verzoening.

In het derde deel ziet God de Heer niet langer in barmhartigheid neer op de mens, maar hij is zo ontdaan, dat hij wel moet kiezen voor de kant van de gerechtigheid. Want toorn komt op als de barmhartigheid wordt aangetast.

Misschien is dit wel de harde consequentie van het alleen maar van jezelf uitgaan en roept de mens zelf de gerechtigheid over zich af!

De spanning, waarin dit verhaal ons brengt, is niet mis te verstaan….

Het scharnierpunt is nog steeds de vergeving, maar hoewel ons gevraagd wordt ten einde toe te gaan, is er blijkbaar ook een grens.

Het heeft mij nogal bezig gehouden, wat Jezus toch eigenlijk met dit verhaal bedoelde, wat hem bezighield, wat hij ook nog naar ons toe wil seinen. Wij mensen van deze tijd, die zo vaak in de ban zijn van alles wat zich afspeelt in deze tijd en in deze wereld. Waarom en waardoor houden wij elkaar toch in de wurggreep, wat is het toch, dat steeds weer de ander een bedreiging is en het lijkt of we – ik – niet verder komen met vergeving en telkens weer overvallen worden door die vreemde gevoelens, die ons in de ban houden: angst, verweer, verdediging, uitschakelen. Alles behalve, dat eindeloos barmhartige moment van vergeving.

Wat zou ons dat weer in het reine kunnen brengen met onszelf, met elkaar.

Met een God, die louter barmhartigheid zou willen zijn.

Luisterend naar mijn eigen hart weet ik hoe moeilijk het is om werkelijk te vergeven en om jezelf te blijven herinneren, dat je zo oneindig vergeven bent.

Zelfs als je denkt, dat alles gezuiverd is, merk je toch nog die wurggreep in het leven met elkaar, die zo sluipend en verraderlijk zijn gang kan gaan. De bron van waaruit je tot weten komt en weggetrokken wordt van de onwetendheid raakt dan verstopt en het duister en de pijn nemen opnieuw bezit van je!

De spanning tussen barmhartigheid en rechtvaardigheid is dan niet meer te dragen.

Vandaag mogen we als blijde boodschap horen, dat er altijd die weg terug is naar vergeving. Dat je altijd weer opnieuw in het licht kunt gaan staan, in die eindeloze liefde, waaruit je geboren bent en waar je naar op weg bent.

Moge het voor ons allen zo zijn en worden.