Gemeenschap De Hooge Berkt

Het zal je maar gezegd worden:
"Jij bent de rots, waarop Christus de kerk zal bouwen"…..

Het is een overbekende tekst die we vandaag horen. Het is ook dit evangelie wat als legitimatie van het Petrusambt wordt gebruikt, al eeuwenlang. De sleuteldrager is gezagspersoon. De sleutel is het symbool van de macht. Vanwege die eeuwenlange traditie is het lastig om de tekst te laten spreken - en om de boodschap nu te verstaan.
Maar als je er wat langer naar luistert licht kan er een boodschap oplichten - zo verging het mij en dat wil ik graag vertellen.

Jezus kwam in de streek van Caesarea van Filippus.
Deze streek ligt het verst van Jeruzalem af, we hoorden de laatste weken hoe Jezus uitwijkt - steeds verder wegtrekt van het centrum. Uitwijken. Voor wie, omwille van wie? Het staat er zo niet, maar je zou kunnen zeggen dat hij uitwijkt omwille van zijn roeping. Hij krijgt geen ruimte om in het openbaar te blijven optreden, hij wordt op de proef gesteld. Maar de weg van een nieuw verbond, een nieuw begin, door en met zijn leven, kan hij niet in het geniep gaan. Hij mocht niet heimelijk uit de weg geruimd worden. Hij is steeds verder weggegaan om het werk openbaar te kunnen doen. Deze tekst is als een keerpunt: ook de verwerping moet openbaar gebeuren - na dit evangelie keert hij terug naar Jeruzalem.
De streek waar ze nu aankomen is rijk en goed bestuurd. Maar het is ook een heidense streek. Tot nu toe trok Jezus rond tussen armen, zieken en eenzamen, veelal Joodse gelovige mensen. Hij was een weldoener, één van de vele rondtrekkende rabbi's - het was gemakkelijk om in hem te geloven, ook voor zijn leerlingen.
Maar in deze streek zit niemand echt op hem te wachten - het gaat de mensen goed.
En juist dit contrast roep de vraag op: "Wie zeggen de mensen dat ik ben?" En jullie, wie zeggen jullie dat ik ben?"
De leerlingen worden uitgedaagd om over hem na te denken, om kleur te bekennen. Jezus vraagt niet om bevestiging van zijn persoon. Hij wil weten wat er werkelijk in zijn leerlingen omgaat, of zij de opdracht verstaan die hij op zich nam.
Als je echt gezien hebt wat er gaande is in de wereld, arm en rijk, geloof en ongeloof, kun je dan verstaan hoezeer ik mijn leven inzet voor dat nieuwe verbond, die roeping die ik heb verstaan als een opdracht van de Vader?
De vraag aan de leerlingen wordt door Petrus beantwoordt. Petrus als vertegenwoordiger, als de woordvoerder namens hen. "Jij bent de Christus." Dit antwoord laat zien hoezeer Jezus als een door God aangewezen, aangeraakte mens wordt gezien en beleefd. Christus, gezalfde. Een mens is aangeraakt en daardoor in kracht gesteld.
Het antwoord van Jezus is een opdracht voor Petrus. Deze vertegenwoordiger ontvangt zijn eigen unieke opdracht, om fundament te zijn, opdat de inzet van Jezus' leven toekomst zal hebben.
En wij, wat staat ons in dit licht te doen?
Deze tekst heeft me altijd al geraakt, maar vooral persoonlijk, in mijn relatie met Jezus.
Als ik nu naar deze tekst luister realiseer ik me dat het niet zozeer gaat om mijn persoonlijke beleving, mijn mogelijkheden of onmogelijkheden.
Veel meer richt de vraag van Jezus mij nu op zijn opdracht, op wat hem voor ogen stond. Een nieuw verbond. En dat roept direct op hoe ik mijn opdracht, hoe wij onze opdracht verstaan. Want staat ons in zijn naam te doen? Laten we ons meenemen in dit nieuwe verbond? Zijn we doordrongen van onze missie?
Als je echt gezien hebt en ziet wat gaande is in onze wereld, het aids-probleem, de vluchtelingenproblematiek, de onzekere toekomst van ons milieu en de scepsis over de top in Johannesburg, de zieke of de eenzame dicht bij je. Als je ziet wat is, laat je je dan ontmoedigen, wordt het duister je te machtig?
Er klinkt een roep, een opdracht, juist omwille van die wereld:
"Jij Christen, met jou en door jou zal ik mijn kerk opbouwen, er is een toekomst van God."
Het zal je maar gezegd worden, ja - het wordt aan ieder van ons gezegd. Wij mogen onze naam als Christen dragen, dit vraagt een gerichtheid, een inzet, dit vraagt je hele leven zoals jij geroepen bent. Als geëngageerden aan deze plaats van gemeenschap hebben we gezamenlijk kleur bekend, als Christenen, in onze missie.
En ieder van ons wordt uitgedaagd om kleur te bekennen, ons gezicht als Christen te profileren, ons hart te blijven richten op hem, te laten inspireren door hem. Dat is een blijde boodschap!