Op het snijpunt van geloof en twijfel

Onze gewone dag staat niet zover af van de survivalgroep die op dit moment in de Ardennen hun week afsluiten: steeds weer is het een struggle for life om het roer recht te houden, je antwoorden en reacties op de dingen van elk uur vanuit een goede houding te vinden. Steeds weer heb ik daar oriëntatie en reflectie voor nodig. Wij zijn hier bij elkaar om ons opnieuw op die binnenkant te bezinnen. Zo wil ik met u naar de lezingen luisteren.

Jezus en Petrus lopen over water. Jezus gaat zijn weg; hij komt vanuit de stilte van een nacht in gebed. Zo te zien doet Hij iets absoluut onmogelijks, vanuit een innerlijke kracht.

Petrus ziet Jezus, wil naar Hem toe; bijna blind gelooft hij in iets onmogelijks. Hij doet, volgt, en dan zien we ineens hoe hij naar de wind kijkt, en hij zakt onmiddellijk weg. Hij gelooft, handelt ook, en ineens bij tegenwind: ‘ja maar’ of ‘maar als’ en vertwijfelt zakt de vaart uit zijn plannen. Petrus roept dan naar Jezus – en hij krijgt antwoord, hij krijgt een hand. Tegelijk ook: hoort hij: jij kleingelovige. Het is een dubbel antwoord.

Wat zien we: in dit gebeuren zien we hoe geloof en twijfel elkaar raken. Petrus gelooft/twijfelt – gaat door – blijft/wordt vriend. Zijn geloof groeit. Hij wordt DE Petrus, de voorganger van de groep rond Jezus, van de - hier in oorsprong al zichtbare – kerk . Hij gaat niet op in zijn twijfel, hij blijft bij zijn vertrouwen: hij roept Jezus, zijn geloof in Hem blijft de richting, de drijfveer.

Hij zal zich wel gegeneerd hebben voor Jezus; hij krijgt ook het "kleingelovige" goed te horen.

Wat roept het op bij de anderen: ze zien en hun geloven groeit. En bij ons? Ik denk dat dit moment daar rond dat bootje, inderdaad iets van onze levenssituatie verduidelijkt. Wij leven voortdurend in dat snijpunt van geloof en twijfel; durf en angst; moed en ontmoediging.