Weet jij wat het koninkrijk van God is, weet jij hoe het groeit?

Vorige week zijn we begonnen met de parabelrede. Matheus heeft zijn verhaal van Jezus rond een vijftal grote redes opgebouwd. Dat vertelt dan meteen dat we hier meer Matheus aan het woord hebben dan Jezus. Mattheus die met zijn gemeente, zijn gemeenschap wacht en het koninkrijk der hemelen verwacht. En hoe zal het in dat rijk toegaan? En waarom is er zoveel onkruid? En zoals de vragen toen actueel waren, zo is het ook nu.

De lezingen van vandaag zetten ons in de actuele wereld, de wereld waarin wij leven. Ik stel me voor dat ik daar aan die oever sta en de vraag stel. Heer, hoe komt het toch dat er zoveel ellende is in de wereld, zoveel onkruid, zoveel kwaad?

Wij, ik, zijn gewone mensen, mensen die het goed bedoelen, we zien verwachtingsvol uit naar een plek waar het goed is om te leven. Trouwens, we hebben toch voortdurend gehoord dat God tot zevenmaal toe gezegd heeft dat het goed was. Van de eerste tot de zevende dag zag God dat het goed was en toen hij of zij de mens schiep zei hij of zij dat het heel goed was. En kijk nu toch eens, wat mensen doen in naam van een god: ze moorden elkaar uit, leggen bommen, bedenken de vreselijkste dingen. Dit kan toch niet; er is teveel kwaad; er is teveel niet goed; zullen we er aan gaan staan en dit kwaad met wortel en tak uitroeien. Al dit kwaad hoort niet in het koninkrijk der hemelen.

Of dichter bij huis misschien: al deze mensen, wij met onze verschillende verlangens en opvattingen en gedachten over gemeenschap, over gemeente vormen, zullen we…?

Zullen we een lidmaatschap formuleren waar geen spijker meer tussen te krijgen is, waar we allemaal hetzelfde zullen doen, hetzelfde zullen denken en hetzelfde zullen hebben?

Laat maar zegt Jezus dan, weet jij dan wat het koninkrijk van God is, weet jij dan hoe het groeit? Luister, luister goed.

Een minuscuul zaadje, een mosterdzaadje, zie je wat er gebeurt als je dat in de aarde stopt? Het wordt een grote boom, met vele takken waar vogels kunnen nestelen, waar mensen van allerlei pluimage een thuis kunnen vinden.

Luister goed, een vrouw verbergt een klein beetje gist in drie maten meel. Ook vrouwen werken mee aan het koninkrijk der hemelen, aan die gemeenschap in zijn naam. Drie maten meel worden gekneed, drie maten meel is genoeg voor honderd mensen heb ik me laten vertellen. Drie maten meel kneedde Sara om haar goddelijke gasten te eten te geven. De vrouw in deze parabel staat voor de goede leerling die meewerkt en hard werkt, want drie maten meel is veel om te kneden, en die het geduld kan opbrengen om te wachten tot het deeg gerezen is.

Het koninkrijk der hemelen, de gemeenschap in zijn naam, ontstaat in en door de stille krachten die overal werkzaam zijn, soms zie je het helemaal niet en dan ineens dan is het er. Dan is in dat kleine nietige begin een kiemkracht verborgen die al je verwachtingen overtreft. Daar is geduld voor nodig en tolerantie.

Daar wordt macht verbonden met zachtheid zoals we in de eerste lezing van vandaag konden horen. En ervaring krijgen van die zachte macht neemt alle overmoed weg. Want rechtvaardigheid is een mensenvriend zijn en kans tot inkeer bieden.

Maar er is toch onderscheid tussen goed en kwaad, tussen tarwe en onkruid. Ja, dat is er zeker. Maar wees mild laat alles groeien tot de voleinding en dan wordt het oordeel uitgesproken, niet door mensen want oordelen uitspreken is geen mensenwerk. Mattheus kent zichzelf en kent de mensen om hem heen en weet dat een eindoordeel spreken over mensen geen mensenwerk is. Daarom, denk ik, ligt bij Mattheus het oordeel in de handen van de Mensenzoon en van zijn engelen.