Danken voor dit moment

We sluiten aan bij een dankgebed. Jezus' eigen inzet voor het Koninkrijk, voor een Messiaanse tijd, vindt gehoor bij kleinen. Klein, dat is als een kind, ontvankelijk voor het onverwachte, kwetsbaar en open. Deze kleinheid is groot bij God. Niet de wijzen en verstandigen, niet zij die zeker weten. Jezus weet wie er nodig zijn om zijn werk, wat eigenlijk Gods' werk is, voort te zetten. Mensen die geraakt worden door dat vuur wat hij is komen brengen, dat enthousiasme, die drift van Heilige Geest. Daar staat ons verstand bij stil.
Daarom sluiten we aan bij dit dankgebed. Het feit dat wij 35 jaar bestaan, gemeenschap in Zijn naam, is een getuigenis van geloof en vertrouwen, zonder zekerheid op menselijk succes.

Danken voor dit moment in ons leven, danken voor de afgelopen 35 jaar. Is als eerste danken voor mensen, die het woord van Jezus in hun leven hebben laten werken. Danken voor de mensen die ooit begonnen zijn te werken aan gemeenschap. Omdat ze het zelf nodig hadden. Hele gewone mensen, kijk maar rond hier want dat zijn ze, dat zijn wij. Vrouwen en mannen die dag voor dag dit woord van Jezus, of een ander woord, gestalte geven, met vallen en opstaan, in geloof en ongeloof. Mensen die God niet tussen haakjes zetten maar aannemen zoals Jezus, dat God wel degelijk met mensen te maken wil hebben, mensen die geloven dat God hun alles in handen heeft gegeven, omdat wij mensen als dochters en zonen mogen zijn. Zo dichtbij wil God zijn. En dat zegt Jezus kan wel eens verborgen blijven voor wijzen en geleerden, maar is helder als glas voor hen die de onbevangenheid herwonnen hebben dat God in hen wil wonen.

Jezus bidt als zoon, in diepe verbondenheid kent hij zijn unieke opdracht.
Een gebed dat ons uitdaagt: hoe ben ik verbonden met Hem, hoe roept hij mij, wat is mijn unieke opdracht?
Hij ziet mij aan en in zijn ogen spiegelt mijn gezicht, jouw gezicht. Anders dan ik dacht, anders dan ik zelf zou durven zijn - of hoopte dat jij zou zijn. Jezus daagt ons uit om te worden wie we bedoeld zijn, wie we in wezen zijn.
De afgelopen 10 jaren laten ons zien dat deze uitdaging noodzakelijk is. Want we ontdekten dat leven in gemeenschap alleen mogelijk is op grond van een eigen, persoonlijke keuze. Wie verantwoordelijkheid draagt voor eigen bestaan, antwoord geeft op wat zich aandient, kan in vrijheid kiezen voor verbondenheid. Een verbondenheid die gedragen wordt in de verbondenheid met de Vader van Jezus - een God die dichtbij is; dat is de grond onder mijn en onze voeten.

De rol van Jezus in het heilsplan. Die is groot daar twijfel ik niet aan, ook te groot om dat nu alomvattend te verwoorden. De plaats van Jezus in deze gemeenschap is dichterbij en naar ik hoop concreter te maken.
Het eerst komt dan het woord menswording in mij op. Het lijkt nu allemaal gesneden koek voor ons, maar dat Jezus een mens was die net als wij moest leven op deze aarde, met al zijn mooie en kwade kanten, in zijn tijd anders dan in de onze maar even hachelijk en kwetsbaar, ook een mens, gewoon een mens. Een geroepen mens, uniek geroepen. Ja, uniek geroepen. En toch voor ons gewone mensen na te voelen en na te doen. Niet Jezus na doen, nee onszelf worden ten diepste. God, zo lezen we in de bijbelse verhalen hoeft geen twee mensen die hetzelfde zijn. God wil met ieder mens een unieke weg wil gaan, dat was vroeger zo, dat is nog zo.

Jezus nodigt uit om te leren van hem. Zij juk is licht. Hij leeft de Tora, legt geen wetten op maar geeft richting aan het leven, vanuit de traditie. Een verlichtende last, die je helpt op de weg in het leven.
Spreekt hij je aan - ga je gebukt onder zware lasten?
Er is een weg van eenvoud en zachtmoedigheid. Een weg die je samen kunt gaan.
Ik geloof in deze weg. In geloof zijn we verbonden met velen en daarvan willen we getuigen.
We hopen dat we zó deel uitmaken van Gods' verbond, partner zijn van elkaar en van Hem. Een bijdrage leveren aan de samenleving van deze tijd, misschien.
Maar geloven in deze weg betekent nog niet altijd dat wij zelf deze weg gaan. Daarin past bescheidenheid, om te blijven luisteren en leren van elkaar en van het Woord. Om te durven veranderen. Om ons samen te kunnen verwonderen én verheugen over wat er groeien kan, in Zijn hand.