Jezus gelooft in zijn leerling: ontmoeting die beweging oproept.

We zijn hier bij elkaar in de hoop dat we door deze ontmoeting met elkaar, met het woord van onze Heer weer opnieuw geïnspireerd en gevoed worden. Vanuit dit verlangen naar vruchtbare ontmoeting, wil ik met u naar het zojuist voorgelezen evangelieverhaal kijken.

Jezus trekt voorbij, hij roept een jonge man uit zijn vaste positie. Die jonge man luistert en gaat mee; ja: hij volgt. Maar de volgende zin is: Jezus is bij hém te gast!
Beweging tussen twee mensen, Jezus schept een kring om zich, hij zoekt, kijkt, komt langs velen, en roept om mee te komen. Matteüs reageert, neemt het woord als een persoonlijke ontmoeting, hij laat deze man binnen. Ze komen elkaar echt tegen. Er gebeurt iets: Matteüs gelooft, Jezus neemt zijn eigen woord serieus, ze geloven in elkaar. Leven en toekomst van beiden veranderen.

Dan gebeurt er iets onverwachts: er staat dat Matteüs Hem volgt, maar omgekeerd volgt Jezus deze man, gaat zijn huis, zijn leefwereld, zijn vriendenkring binnen. Dit laat iets vermoeden van de houding van Jezus: hij accepteert hem, zoals hij is, Jezus heeft geen afwijzing in zich, maar juist een soort van toewending, van: ja, juist jou zoek ik, vraag ik. Ik vraag je als volgeling, maar ik wil tegelijk e gast zijn, jij mijn gastheer.

En dan in zijn reactie op de kritiek van de omstanders over zondaars, zie je weer: ik kijk niet naar hem als een zondaar die zich moet bekeren, maar naar een zieke of gewonde die heling nodig heeft.

Ik zie daarin een heel verschillende houding: Jezus wil niet veroordelen, het gelijk aan eigen kant plaatsen. Hij zegt: hier moeten we helen, samen iets aan doen. Een woord op de basis van respect, gelijkwaardigheid in zekere zin. Hij ontkent niet dat hij hier iets moet, dat Hij het is die roept, dat Matteüs heling nodig heeft, maar zonder oordeel. Dat ligt ook in die lijn: zijn gast willen zijn, bij elkaar thuis durven komen. We weten hoe Jezus op het eind van zijn leven dan zegt, ook tot deze Matteüs: vrienden noem ik jullie nu. Dat is de richting.

Dit respect in de ontmoetingen die we van Jezus beschreven zien! Daar word ik stil van. Hierin komen we zijn manier van liefhebben tegen. Hij laat zien: Ik ben eerder iemand – en dan citeert Hij de tekst van Hosea, die we in de eerste lezing hoorden – ik ben eerder iemand die barmhartigheid en liefde waardeer en realiseer, dan dat iemand offers brengt, zijn kleinheid en zijn afhankelijkheid moet documenteren. Dat maakt blij en bemoedigt om Hem tegen te komen.