En dan klinkt er een stem

De spanning neemt toe, zoals blijkt uit het voorafgaande, waar Jezus zijn leerlingen vertelt dat hij naar Jeruzalem moet gaan, veel zal lijden en gedood zal worden. Vanuit deze spanning gaat Jezus met zijn vertrouwelingen de berg op. De berg als plaats waar hemel en aarde elkaar kunnen raken, een plaats van mogelijke verbinding, verbondenheid met God. De berg: Een plaats waar je uitstijgt boven het tweedimensionale vlak van lengte en breedte. Jezus verlaat de vlakte en gaat naar de hoogte, een hoger gelegen punt, waar het zicht ruim is, waar de blik helder kan worden. Ook een eenzame plaats: Eenzaamheid: wellicht een mogelijkheid om meer tot je ware zelf te komen, meer open, ontvankelijk voor aanraking, een mogelijkheid tot een innerlijke gedaanteverandering, waarbij alles aan het licht komt, alles straalt.

Het is daar, op die berg dat Jezus zichzelf ziet, staande in de lijn van Mozes en Elia, de twee groten van het Oude Testament, die beiden ook op een berg een Godservaring hadden. Spreken met Mozes betekent luisteren naar een man, die in zichzelf de roep van God hoorde om zijn volk te bevrijden uit het lijden, de slavernij. Mozes die God kon ervaren als iemand, die afdaalt en naar zijn volk omziet. In de lijn van Mozes staan, is zien: Er is een mogelijkheid tot bevrijding, er is een weg naar de vrijheid. Wij mensen hoeven geen slaaf te blijven van wat dan ook. En dan is er Elia. De strijd tegen de afgoderij kenmerkt deze profeet. Alles waardoor een mens bezet, bezeten wordt, alles waardoor we gesloten, afgesloten leven, alles wat ons belemmert om lief te hebben. Afgoden, die ons verkeerde offers vragen, zodat we rancuneus worden. De strijd tegen de afgoderij is roepen om de innerlijke vrijheid van de mens, liefde die beschikbaar komt. Ook deze stem hoort Jezus. Spreken met Mozes en Elia, een moment waarop volkomen helder wordt, waar Jezus vandaan komt, op welke grond Hij staat en waar hij naar toe gaat, een moment van grote hoogte, grote helderheid, een moment van groot geluk, een geluk dat uitstraalt. Een geluk dat je zou willen vasthouden. Dat is wat Petrus dan ook zegt.

En dan klinkt er een stem: Deze is mijn Zoon, de geliefde, in wie Ik mijn welbehagen heb, luistert naar Hem. Hier wordt voortgezet wat bij de doop in de Jordaan begon, een woord van absolute liefde, erkenning en aanvaarding. Een woord wat Jezus in kracht stelt ten overstaan van getuigen. Een ervaring die Jezus de kracht geeft om zijn weg te vervolgen. Ze moeten immers weer terug naar het dal. Een ervaring van Godsnabijheid, zo onmisbaar om het kwaad te weerstaan, lijden te verdragen, in godverlatenheid trouw te blijven. Een weg waarvan we weten, dat Hij die is gegaan.

Wat betekent dat alles nu voor ons? Wat betekent het als wij zeggen, met hoeveel schroom ook, dat we willen proberen met Hem te gaan. Allereerst: Om met Jezus te gaan, hebben we het nodig een berg te bestijgen, naar een eenzame plaats te gaan. Een plaat waar we iets kunnen ervaren van een verbinding, een verbondenheid met God. Een plaats, waar we even afstand kunnen nemen van het alledaagse, het tweedimensionale en ervaren dat wij mensen bestemd zijn voor de derde dimensie, voor de hoogte en de diepte en dat God daar is, er is.