Door Jan Rooijakkers, gehouden op 10 februari 2008

Gods visioen is je weg naar Pasen

Liturgisch wordt het begin van de veertigdagentijd gemarkeerd door het begin van de schepping te beluisteren en door het begin van het openbare leven van Jezus mee te beleven.

Twee poorten om de weg naar Pasen in te slaan. In onze gemeenschap hebben we als thema voor de weg naar Pasen: laat ons met Jezus meetrekken, die vurig bidt dat wij Gods visioen niet opgeven.

Het visioen waaruit God schept. Wat is dat? De oorsprong van alle zijn en leven is Gods droom van een wereld waarvan Hij ziet “dat het goed is”! Hij blaast adem in onze neus, riskeert ons in de droomtuin van Eden te plaatsen, als beheerder van Zíjn schepping. Dat visioen: een paradijs waarin ook God zijn plaats heeft midden in de tuin, de mens en de heer van de schepping samen: een echt samenspel. Dat was Gods visioen. De mens bezwijkt voor de verleiding het zelf te willen zijn, die ene boom – toch net te veel voor zijn ego! Hij bezwijkt, hem gaan de ogen open en hij schaamt zich!

De mens blijft zoeken, pogen en proberen, met vallen en opstaan gaat de geschiedenis door: profeten en koningen verwoorden en zoeken. Visioenen van profeten zorgen ervoor dat het visioen van God niet verdwijnt, maar door schade en schande toch te boek gesteld wordt. Zo groeide de oerjoodse rabbijnse wijsheid: “sjema Israël”, luister, luister, luister, anders kom je tot afgoderij!

Jezus komt, hij gaat opnieuw staan in het oorspronkelijke visioen van de Schepper.

Het begint bij Johannes de Doper . Jezus wil door Johannes gedoopt worden. Daar begint de eerste bekoring: Johannes zegt: neen jij moet mij dopen. Jezus weerstond Johannes, die vond dat Jezus groter was dan hij en die hem wilde tegenhouden, en hij zei: ‘Nee, doop mij! Zo is het vastgesteld!’ Dat is de goede verhouding. En Johannes liet Hem begaan! En zie, dan gaat de hemel open en de Geest daalde neer over Hem. En toen dreef de Geest Hem naar de woestijn, naar de zuiveringsruimte.

In de woestijn antwoordt hij op de beproevingen van het eigen baas zijn, het allemaal wel aankunnen zonder God, drie keer met: ‘Er staat geschreven!’ Zijn criterium van onderscheiding legt Hij buiten zichzelf. Het is de joodse oerervaring “sjema Israël”, luister volk, laat je God spreken wanneer je voor serieuze keuzes staat. Drie keer zegt Hij: ‘Er staat geschreven!’ Niet míjn aanvoelen, niet dat van de bekoorder is bepalend, maar centraal staat: ‘Luister, de heer je God’. Hij weerstond de bekoorder, en deze liet hem begaan.

Direct daarop kon Hij leerlingen gaan roepen.

Zo staan wij vandaag hier, als zijn leerlingen. Nu dragen wij de wereld, de tijd, de schepping en luisteren wel of niet in respect voor de boom van kennis van goed en kwaad. Wij zijn aan de beurt om mens van God te worden, of het af te laten weten. Jezus ging de weg van de mens, niet de rijkdom, niet de macht, niet de grootheid, maar de weg die op Hem afkwam. Hij wijkt niet.

Veertig dagen tijd om te wijken of niet, om in het visioen te blijven, of eruit geworpen te worden. Jezus bidt daar vurig om.