In ieders leven is woestijntijd, tijd voor het gesprek met God!

Beproefd worden.
Omdat we verlangen naar heelheid,
naar eenheid,
naar een gezonde wereld
en dit niet voor onze ogen zien gebeuren.
Terwijl we toch geroepen mensen zijn
en onze opdracht serieus nemen.
We zien veelal het tegendeel
en we willen en kunnen er vaak niet meer naar kijken.
Dan klinken er andere stemmen in ons.
Het evenwicht raakt zoek,
we zien niet meer de noodzaak om lichaam én geest te voeden.
Of we voeden alleen ons lichaam,
zijn alleen bezig met onze materiële behoeften.
Of we raken zo in geestesvervoering, dat het niets meer met de wereld, met het dagelijks leven van doen heeft.
We voelen ons het centrum van de kosmos, als op handen gedragen.
Een emotie? Een waanidee?
Néé, veel meer een serieuze stem, een duivelse kracht
die ons verleid om de weg niet verder te zoeken,
maar ons erbij neer te leggen dat het leven is zoals het is
en verder eigenmachtig te handelen.

Jezus had een bijzondere ervaring toen hij gedoopt werd,
vlak voor hij door de Geest in de woestijn werd gebracht.
Ook ik ben gedoopt, een door God aangeraakte mens - dat geloof ik.
Bij mijn naam genoemd, maar ken ik eigenlijk wel de betekenis van mijn naam?
Want zoals we genoemd zijn, zó zoeken we onze weg in het leven.
Moeizaam soms, of met vreugde.…
In ieders leven is woestijntijd,
tijd om te vasten,
tijd voor het gesprek met God, met de krachten in en om jezelf.
We worden in de woestijn gebracht, vaak ondanks onszelf.
Omdat we de weg kwijt zijn,
of de stilte,
of de zin in en van het leven.
Tijd voor stilte, voor inkeer om tot nieuwe keuzes te komen.

Als we de duivel in onszelf te woord staan,
de verleidingen om de gemakkelijke weg te gaan
proberen te weerstaan,
zijn we dan in staat om antwoord te geven?
Is er een bron waaruit we putten?
Woorden van eeuwen, van ouders, broers, zussen?
Ja, er zijn getuigen van deze weg, van alle tijden,
die ons helpen deze dialoog te voeren.
Zoals Jezus: hij vertrouwde op de woorden van de profeten!