Wat heb je aan geloof... in Jezus

Een dag van stilte een dag van ontmoeting en gewoon de tweede zondag van de veertigdagentijd. Daar wil ik vandaag naar aanleiding van het evangelie iets over zeggen.

Het is niet zo eenvoudig vandaag. Marcus de verteller van dit evangelie wil ons als lezers iets laten zien en horen wat misschien wel niet te zien en te horen is tenminste als we daar alleen onze zintuigen voor gebruiken. Het lijkt er op dat we andere zintuigen nodig hebben.
Misschien begrijpen we er in eerste instantie niet zoveel van. En als dat zo is, stel dat we er niet veel van begrijpen dan zijn we altijd nog in goed gezelschap want ook de meest nabije kring rond Jezus begrijpt het of hem niet.

Volgen we het evangelie.
Zes dagen later staat er zes dagen na wat. Wat is er gebeurt. Er is iets gebeurt. Petrus ook in dit verhaal aanwezig heeft in een vraaggesprek met Jezus gezegd; Jij bent de Messias, de gezalfde de mens die ons zal verlossen. Ja, ... misschien zegt Jezus maar de mensenzoon moet veel lijden, hij wordt veroordeeld, en hij spreekt over sterven en verrijzen. Hij zal verlossen ja maar door de dood heen.
Dat gaat Petrus totaal boven zijn pet en ons waarschijnlijk ook. En Petrus neemt Jezus dan ook apart en zegt zoiets van wat vertel je me nou. Jij bent onze koning en onze redder en jij zult voor ons de Romeinen weg jagen en al die pijnlijke dingen die een mens kunnen overkomen zul jij dragen. Jij zult zorgen dat mijn man bij me blijft of mijn vrouw. Jij zult zorgen dat de ruzie tussen mij en mijn kinderen ophoudt, tussen mij en mijn broer of noem maar op. Nee zegt Jezus dan dat doe ik niet. Niet op de manier die jij je voorstelt, niet op de manier waar jij van droomt. Achter mij satan, je luistert niet naar God maar je vult de verwachtingen van mensen in en je laat je leiden door je eigen verwachting.

Wij mensen horen niet graag een harde boodschap. Mijn volgeling zijn is je kruis op je nemen. Op jezelf nemen en niet het kruis op een ander leggen. Dat was er zes dagen eerder. Wat heeft dat opgeroepen in Petrus en de andere leerlingen wat roept dat op in ons?
Wat heb je aan geloof in Jezus als je er niet beter van wordt, als hij je verwachtingen niet vervult.
Het is heel goed mogelijk dat Petrus en de anderen met dit soort vragen worstelden.
Wat hebben wij aan jou wie ben jij eigenlijk. Wil ik wel met jou verder. En zo met die vragen van binnen neemt Jezus hen mee. Hoger en hoger de berg op. Het is alsof God nu moet spreken, want dat roept de berg op. De berg is in de bijbel altijd de plaats waar God spreekt, waar de dagelijkse ervaringen in een ander licht komen te staan, de dagelijkse moeiten en zorgen een ander perspectief krijgen. En zo gebeurt het dan ook. Ze zien iets wonderlijks, iets fantastisch. Hij veranderde voor hun ogen Jezus krijgt iets stralendst, een verblindende uitstraling, een blinkend, stralend wit kleed. Zo wit, zo licht dat je er nauwelijks in kunt kijken. En onmiddellijk is Petrus weer vol van zijn eigen wensen en verwachtingen. Yes, man het is goed dat we hier zijn. Hier hebben we op gewacht hier blijven we zal ik drie tenten bouwen. Maar dat is het niet en Marcus merkt dan ook ontnuchterend op; hij wist niet wat hij zei.

Maar God is goed voor mensen. Als je ogen je dan in verwarring brengen en je verhinderen om verder te zien dan je eigen verwachtingen dan trekt God een mist op, een wolk die hen overdekte, waardoor ze niets meer zagen. En dan probeert God het nog een keer nu via de oren. Er klinkt een stem, die daar die man die je kent, die man die jou zes dagen geleden voor satan uitmaakte, dat is mijn zoon, dat is een man naar mijn hart, dat is de mens die naar mij God luistert en niet zijn eigen verwachtingen volgt. En jullie, jullie zouden er goed aan doen naar hem te luisteren. Die man Jezus die, als ze dan redelijk confuus weer van die berg afgaan, opnieuw begint over de mensenzoon zal uit de doden opstaan. Jezus vervult onze verwachtingen niet, tenminste als dat verwachtingen zijn van een mooi sprookje.
En de leerlingen en wij allen die zijn leerling willen zijn moeten blijven nadenken over wat dat betekend uit de doden opstaan. Want daar gaat het tenslotte om als we op weg zijn naar Pasen.

En de vraag toelaten wat heb je aan je geloof, wat heb je aan Jezus?

Op die vraag wil ik het volgende antwoord citeren want het is mij uit het hart gegrepen. Een dezer dagen lazen we een artikel van dominee Suurmond. Hij zegt daarin, ‘Jezus is voor mij al lang niet meer het antwoord op mijn noden, maar juist de storende vraag die mij steeds weer uit mijn obsessie met mijn eigen wensen en behoefte trekt’. En hij citeert Dennis Potter, ‘God is voor mij niet de geruststellende pleister, maar de wond die mij opent voor werkelijke ontmoeting met God en met de naaste.’ God en Jezus stellen ons niet gerust, ze stellen een vraag, openen een deur die wij al lang dichtgegooid hadden, wekken een verlangen, trekken ons uit onze egoïstische genoegens. Open je voor mij, en dat is open je voor je naaste, je vriend, de vreemdeling. De liefste en de vijand. Dan zul je gaandeweg weten wat je aan God en Jezus hebt.