Door Monique Lejeune, gehouden op 16 juli 2006

Ga maar, twee aan twee, van binnen uit

De hele week speelt al een woord door me heen, dat opgeroepen werd door de inleiding van Leonie bij ons 39-jarig bestaan. Het is het woord ‘inneren’.

Ik hoop, dat u mij het germanisme vergeeft, maar voor mij reikt het verder dan herinneren.

Verder dan de werkelijkheid, waarin we staan: de waan van de dag.

En de lezingen van vandaag hebben het in mij alleen nog maar sterker gemaakt.

Want wat doet Jezus toch eigenlijk?

Hij heeft zo heftig in het voorafgaande gezien, dat de leerlingen het helemaal nog niet zo vertrouwen en dat de angst hen soms bevangt.

Wat zal er gebeuren als ze die Jezus een wezenlijke plaats geven in hun leven en daar dan alles aan onderordenen? Wat zal het oproepen in de wereld om hen heen, wat zullen de gezagsdragers wel niet in hun macht naar buiten brengen?

Jezus ziet en herkent hun angst, maar toch…. Hij is er zo diep van doordrongen, dat God zijn volk wil herstellen, dat hij niet langer schroomt om hen bij zich te roepen en hen twee aan twee uit te zenden! Jezus wil zichzelf met zijn levensopdracht verbreden en hij roept daartoe zijn leerlingen op. Hij heeft naast zich levende getuigen nodig voor de boodschap van vrede en rechtvaardigheid, van liefde en vertrouwen.

Jezus laat zien, dat als je werkelijk mensen nodig hebt, je je niet hoeft te laten bepalen door angst of eigen eer of macht. Noch door mensen die het eigenlijk voor het zeggen hebben en zich bedreigd gaan voelen, als hun positie schijnbaar in de knel komt.

Weet je, en dan neem je maar beter helemaal niets mee, want wat kan dat in de weg staan…

Je koffer vol met bagage om je veilig te stellen en iedere afhankelijkheid uit de weg te gaan.

Hoe die bagage ook heet!

Het levert alleen maar schijnsucces op, waar ook onze tijd bol van staat, maar wat lijnrecht staat tegenover de boodschap waar Jezus voor stond.

Nee, zegt hij: ga maar en doe. Spreek over Gods boodschap en doe hem.

Ik kan je geen enkele garantie geven tot succes, geen garantie dat er naar je geluisterd zal worden, maar ga maar en je zult wel zien waar er geluisterd wordt en mensen met je mee willen doen, mee willen bouwen.

Dat is de zending van Jezus, zoals hij zichzelf gezonden wist.

Maar is het geen onmogelijke opdracht voor die bange twaalf?

Voor ons zoals we hier in zijn naam bij elkaar gekomen zijn?

Mij heeft het deze week doen huiveren…Want ik weet, diep van binnen, hoe vaak ik reageer op de situaties, zoals die zich aandienen, hoe moeilijk het is om te ‘inneren’ en van daaruit een vrijheid op te bouwen, die Jezus’ boodschap recht doet.

Hoe moeilijk het is om je niet in de ban te laten raken door het geweld in onze wereld en de macht die we daardoor over elkaar hebben: ver weg en dichtbij.

Wat een lange weg het is om de ander op te delven in zijn liefde en vrede.

Deze week kreeg ik een kaart van een 18-jarige, waarop stond gedrukt:

Als je naar het strand geweest bent, mag ik dan het zand uit je schoenen voor mijn aquarium.

Het raakte me diep, want er zat een dubbele boodschap in:

- van de ene kant al blij zijn met ieder klein gebaar

- van de andere kant: je laat me leven van de kruimels van je tafel.

En ik wist, dat beide waar was. We moeten het immers vaak doen met het restje zand in onze schoenen en niet met de overvloedige boodschap van onze God, waar Jezus voor stond.

Ja, het is broodnodig om ons juist dit jaar innerlijk te bezinnen om angst, macht, eigenwaan af te breken omwille van een boodschap, die voor velen bedoeld is, een zending, die ons ongewapend doet gaan voorbij de waan van de dag. En bidden we voor elkaar dat het ons gegeven mag worden om dwars door onze vrees te gaan met op onze lippen en in ons hart die boodschap, die we als geschenk ontvingen en nog elke dag ontvangen: ik zend jullie twee aan twee…