Vergeving is: gemeenschap herstellen

We zien de lamme vóór ons, gedragen door zijn vrienden, zijn hulpverleners.
Eindeloos veel mensen, denk ik soms, moeten gedragen worden, zijn verlamd, hangen er zo maar een beetje bij.
Ikzelf sta in mijn dagelijkse dag in de hoek van de vluchteling die zich niet staande kan houden. Ieder van ons staat wel ergens in dat geheel.

Jezus zag hen, de vier dragers met hun vertrouwen - en Hij zei tot de jongen: "Je zonden zijn vergeven, ik zíe dat je zonden vergeven zijn. Sta dan op en ga naar huis".
Wij staan midden in deze reële dagelijkse problematiek; ik kom ze dagelijks tegen: de verlamden, de vaak erg jonge mensen die zich geen raad weten, omdat ze dingen deden die niet kloppen; maar ja, je hebt het gedaan, het is gebeurd. Soms is je levenspad rauw, verloopt langs onbeschermde omgevingen tussen vertwijfelde pogingen om je leven te redden en harde reacties als je in gevaar komt. En nu? Het slaat hen dicht.
Hoe moet je dan verder: gewoon doen alsof er niets gebeurd is? Maar wat dan wel? Mensen, gebukt onder een zware last.
Mijn antwoorden van vroeger: de biecht, een goede God, een beschermd milieu - ze zijn er nu niet of nauwelijks meer.

Wat zie ik op beide niveaus: op dat van het evangeliegebeuren en dat van vandaag?

• verbroken verband met de anderen
• vrienden, kameraden, solidariteit, broederschap
• herstel van gemeenschap
• gedeelde last is halve last.
• warmte tussen mensen
• iemand, die je aanziet en je weer toevertrouwt dat je op pad kunt gaan.
• waar vriendschap heerst en liefde daar werkt God, daar blijft niets hetzelfde.

Dat zijn de lijnen waarlangs iemand weer open komt, zich weer gerespecteerd zie, uit zijn verstarring geraakt en in beweging kan komen. Ik zie in de dagelijkse dag dat dit waar is; zó gebeurt het.

Bekering is niet een act van een geïsoleerd iemand, maar iets wederkerigs, iets dat van twee kanten komt. Bekering is geen schoonwassen, in de zin van wegstuffen; nee, er verandert iets doordat een ander je verbondene wordt: wonden worden littekens, worden aanraakbaar, en je mag herinnerd worden aan alles wat er gebeurd is. Het verleden voelt anders. Je bent aanvaard zoals je bent.
De gemeenschap is hersteld: je geschiedenis draag je voortaan samen.
Jezus vergaf de zonden, door met Gods ogen te kijken en te benoemen wat er gebeurde tussen die mensen. Hij herschiep de situatie en maakte van de geïsoleerde een medemens.
Hij kon opstaan.