Door Monique Lejeune, gehouden op 12 februari 2006

Melaats zijn betekent: isolement. Afgesloten van je thuis, je familie en vrienden, de stad of het dorp, waar je opgroeide, je totale sociale leven. Dag in dag uit overgeleverd zijn aan je ziekte, aan jezelf. Het is het verschrikkelijkste wat een mens kan overkomen. Want wat gebeurt er met je, als je zo' n paria bent geworden? Wat nestelt zich in je aan haat, verzet en wanhoop en woede en een niet uit te houden eenzaamheid?

Melaats-zijn vertaald in onze tijd:

• wat gebeurt er met mensen in jarenlange gevangenschap
• wat met moslims, die zich meer en meer in een hoek gedreven voelen
• wat met joden na de holocaust
• wat met mensen die door het leven teruggedrongen zijn tot aan de rand van onze maatschappij
• wat met ons die gekwetst zijn door het verleden?

Is er nog heling mogelijk - genezing ten einde toe?

Proberen we het evangelie van vandaag te volgen.

Zo’n melaatse, zo’n uitgestotene komt bij Jezus en schreeuwt om hulp, om genezing en Jezus raakt hem aan. En daarmee laat hij zijn hart speken dwars tegen de gevestigde orde in en wordt hij onrein met de onreinen. De mens, die niet meer meetelde wordt zo aangeraakt en dus aanvaard, dat hij geneest. Opnieuw opgenomen in de wereld van de levenden, de zogenaamde reinen. Maar is daarmee alles gebeurd? Waarom wordt Jezus dan opeens zo bars na zijn meelevende omarming? Hij doorziet, dat er zoveel is opgestapeld in deze mens, dat hij opnieuw en telkens weer opnieuw in dezelfde positie gebracht kan worden. En daarom wordt Jezus woedend op al die haat, angst, verzet en rancune, die zich in deze mens vastgezet heeft.

Dat spreekt hij aan en dan gebeurt het ongelooflijke: de man wordt totaal bevrijd en gaat. Hij gaat de weg die hij moet gaan. Niet naar de gevestigde orde, maar in de opdracht waar Jezus voor stond en die hij op zich genomen heeft, kan hij zijn mond niet meer houden. Hij moet zeggen, wat hem is overkomen, tot diep in zijn wezen. Wat iedereen kan overkomen.

Het heeft in mij de vraag opgeroepen: wat is genezing eigenlijk. Wat betekent het, als iemand je aanraakt in je diepste emoties, in alles wat er in je leven is opgeslagen aan pijn, frustraties, woede en afkeer, in angst om nog een keer de sprong te wagen naar de toekomst. Is dat alleen weggelegd voor grote figuren als Mandela, die vrij en onbesmet de gevangenis uitstapte en meteen weer aan de slag ging om de werkelijk droom van het leven waar te maken: vrijheid voor allen, weg met alle discriminatie.

Kan ook ik of jij zo aangeraakt worden en wil ik dat ook laten gebeuren. De boodschap van vandaag geeft ons de hoop, dat dat voor iedereen is weggelegd.

Ik weet immers, dat ik aangeraakt ben, ook daar waar diepe wonden geslagen zijn. Ik weet ook, dat dat aangeraakt zijn mij de opdracht geeft om op eigen benen te gaan staan en te gaan. Mijn mond open te doen, opdat iets nieuws geboren kan worden. En te vertrouwen, dat ik altijd opnieuw in die lieve omarming kan verwijlen.

Zou zo werkelijke gemeenschap kunnen ontstaan in onze tijd in onze dagen?

Ja, als het weten gedaan wordt, hier en nu, dwars door alle obstakels heen en dwars door ons vaak zo angstige mensenhart. leder mens komt er op aan. Aangeraakt willen en mogen worden en danken voor de mens die jou in naam van het echte leven - God - wil meenemen naar een toekomst van vrede en liefde, van vrije, mooie mensen.