Leven uit dezelfde Bron

Vorig jaar ben ik in Subiaco geweest, in Italië. Daar is een grot, hoog in de bergen, waar Benedictus anderhalf jaar lang kluizenaar is geweest, Die grot is er nog; het is heel stil. Ik was verwonderd over Benedictus, dat hij zo'n lange tijd bij de Bron is kunnen zijn, zich door God heeft laten raken, tot op de bodem van zijn ziel het evangelie van Jezus heeft binnengelaten. Ik was nog meer verwonderd daar ook de namen van Willibrord en Bonifatius te zien. Ik besefte dat twee eeuwen na Benedictus volgelingen van hem vanuit Engeland de zee zijn overgestoken en het evangelie hebben verkondigd in Denemarken, Duitsland, Nederland en België. Willibrord en Bonifatius waren monniken, volgelingen van Benedictus. Die bron van Benedictus was tot een missionair elan uitgegroeid, zodat zijn monniken eropuit trokken.

Zo'n zelfde verhaal horen we in het evangelie van vandaag. De leerlingen zijn Jezus achterna gegaan, maar begrepen vaak niets van wat hij zei. Jezus was op weg naar Jeruzalem, hoorden we al enkele weken, en zijn leerlingen stelden hem de verkeerde vragen. Uiteindelijk is Jezus de weg van het kruis gegaan, gestorven en begraven. Maar dan breekt er plotseling iets door van Gods kant. Voor de leerlingen betekent het, dat zij nu pas beseffen wie Jezus is en hoe in hem God heeft doorgewerkt. Het vuur van het begin begint in hen te ontbranden en juist deze leerlingen, die er lange tijd niets van begrepen, worden erop uit gestuurd: Trek heel de wereld door en verkondig de goede boodschap aan ieder schepsel. Wonderlijk is dat missionair elan, maar het breekt pas door, nadat de leerlingen héél de weg met Jezus gegaan zijn, tot aan zijn dood op het kruis. Zij zijn tot ervaring gekomen, en die geloofservaring dragen zij uit; niet meer en niet minder.

Zo is het evangelie ook tot ons gekomen: via de leerlingen van Jezus, via Willibrord en zijn tijdgenoten, via onze ouders of voorgangers, die het geloof aan ons hebben doorgegeven. Tot ons wordt gezegd: Wie gelooft en gedoopt wordt, zal gered worden, d.w.z. wie de boodschap ontvangt, wie die boodschap van vrede helemaal in zich toelaat, tot op de bodem van zijn ziel, zal leven vinden. Hij of zij komt tot een persoonlijke relatie met Jezus en er wordt een Bron van leven geopend. Wij kunnen nu zeggen: wij leven uit dezelfde Bron. We zijn in ieder geval door dezelfde Liefde geraakt. Maar door onze persoonlijke geschiedenis of door de geschiedenis van eeuwen is de Bron vervuild geraakt, zijn wij als christenen verdeeld en verscheurd. Er was nauwelijks nog communicatie onder elkaar, laat staan leven. In deze gemeenschap zijn we opnieuw geraakt door die Liefde en is de Bron opnieuw gaan stromen. Maar, zo zeiden we deze week, dan begint het pas. Door het leven met elkaar ontdekken we de eigenheid van onze roeping, de eigenheid van onze traditie en dat roept soms spanningen op. Spanningen die haast onoverkomelijk lijken, er lijkt een onoverbrugbare kloof te zijn. We stoten opnieuw op de pijn van het kruis en weten dat er slechts één uitweg is: niet erom heen, maar er dóórheen. Pas dan komen we samen in een nieuwe ruimte.
Pas dan ook kan er een nieuw elan openbreken dat niet van ons is, een vuur van liefde die aanstekelijk werkt.

De vraag is nu: zijn er onder ons ook tekenen aan te wijzen, dat we leven uit dezelfde Bron? Soms zijn er van die flitsen:

• Deze week vertelde Berti dat zij graag wil dat haar moeder de ziekenzalving ontvangt. Dat is heel nieuw voor haar, maar ze is enthousiast en ziet dat haar moeder en de dominee van die gemeente ook enthousiast worden.
• Zelf vind ik het verwonderlijk dat we in de Open Dag met dominees en pastores al jaren uit dezelfde bron van het evangelie kunnen putten en elkaar zo kunnen stimuleren op ieders eigen weg.
• Binnenkort verdedigt Hans Kronenburg zijn proefschrift over het bisschopsambt in de protestante kerk; dat is heel nieuw en moedig van hem.

Aan de kleine tekens onder ons proberen we ons op te trekken en ervan overtuigd te zijn dat de Heer onder ons is en met ons meewerkt.