Doop van de Heer

Ooit heb ik als kind aan mijn ouders gevraagd, waarom ze van elkaar hielden. Ze gaven me allerlei voorbeelden, maar ik herinner me, dat het niet bevredigend was. Er bleef iets geheim, wat ze blijkbaar niet onder woorden konden brengen. Zou ik het nu – jaren later – híer vragen aan een echtpaar of aan vrienden, dan zal ik nog wel hetzelfde onbevredigende antwoord krijgen. En nu weet ik, dat er een diep geheim verscholen ligt in liefde en leven. Zo vergaat het mij ook met mijn relatie met Jezus. Ik kan veel over hem vertellen, maar het zal maar heel even de kern van mijn betrokkenheid raken, dat blijft een geheim, misschien zelfs voor mijzelf. En zo verging het mij ook met het feest van vandaag, waarmee we de kersttijd afsluiten. Wat ik ervan kan zeggen, kan er hoogstens aan raken, maar er blijft het grote geheim.

Laten we maar luisteren naar de lezingen.

In de eerste lezing hebben we het lied van de dienaar gehoord, die vertroosting brengt, mensen weer tot hun recht laat komen. Het is een tijd van onderdrukking, ballingschap. Maar er komt een koning, een Pers, een vreemdeling dus, die verademing brengt. Hij voert een totaal andere politiek, waardoor er weer ruimte komt voor iedereen. Cyrus is zijn naam! Deze ommedraai doet Jesaja zingen van verwachting en zijn lied wordt later gebruikt voor Jezus, de mens die uit het onaanzienlijke Galilea van de heidenen kwam. Zo heeft Marcus en zijn gemeente verstaan hoe Jezus zijn doop door Johannes onderging. Wij mogen even meekijken door hun ogen en hun hart. We zijn alleen maar toeschouwers bij het gebeuren in de Jordaan. We zien Jezus, die thuisgekomen is in zijn geschiedenis, naar Johannes komen en zich onderordenen in het gebeuren van de doop. En dan breekt God in, de hemel scheurt open, een duif daalt neer en Heilige Geest komt over Jezus. Zo is dat bijzondere gebeuren in Jezus verwoord. God breekt in in een mens: Jij bent mijn geliefde zoon.

Vanaf dat moment verstaat Jezus wat zijn roeping is en zal hij er helemaal voor gaan. Hij is zending geworden, door ons niet te zien, want het blijft een geheim, zoals liefde en leven uiteindelijk een geheim blijven. Marcus kan er alleen maar beelden voor gebruiken, die wij in onze tijd misschien met de oranjerevolutie in de Oekraïne zouden beschrijven. Revolutie zonder bloedvergieten, maar niet te keren en onherroepelijk.

Uiteindelijk ontgaat het iedereen, Johannes, Marcus en ons. Met stijgende verbazing hebben we het in de Oekraïne zien gebeuren! God breekt in, zeggen we en zingen we, en we bidden erom. En gaandeweg geloven we, dat God uit de ruïnes nieuw leven doet geboren worden, zelfs door de dood heen. In Jezus mogen we verstaan, dat ook wij bemind worden, niet te zien en niet te horen of te voelen, maar diep waar in het geheim van leven.

Aan ons het antwoord.

Je kunt zo blijven luisteren, dat jou iets van de ervaring van de doop kan overkomen en dat je daaruit kunt gaan leven. Maar het kan je ook zo ontgaan, dat je je afkeert en het geheim van liefde en leven de rug toekeert.

Dat is de uitnodiging, die we bij het sluiten van de kersttijd ontvangen. Ons geliefd weten en dicht bij Jezus blijven, die heeft durven verstaan en gedaan heeft, wat liefde vermag en vraagt.

Mogen we onder die zegen verder trekken in de tijd die nu voor ons ligt, als veelgeliefden.