Gemeenschap De Hooge Berkt

De tekst van vandaag begint met: ‘In de kracht van de geest’. Ja, juist na de doop door Johannes, waar een stem klonk die zei: ‘Jij bent mijn beminde zoon, in jou heb ik welbehagen’. En meteen nadat hij de bekoringen van satan in de woestijn had weerstaan, neemt hij de woorden van Jesaja in de mond ‘de Geest des Heren rust op mij’. Wat wil hij zeggen? Hij leest een blijmakende, beladen tekst uit de geschiedenis van zijn volk. Daarin beschrijft Jesaja hoe hij zich gezonden weet, hij, de profeet, samen met het volk dat teruggekeerd was uit de ballingschap met die zending van vreugde, om vanuit de ruïnes op te klimmen naar een nieuw en heerlijk Jeruzalem dat Gods lof verkondigt. Zo verstaat Jezus deze tekst dan ook: hijzelf heeft deze zending op zich genomen. – Zo heb ik deze tekst altijd verstaan en lief gekregen: Jezus vervuld vanuit zijn doop, sterk geworden in de bekoringen tijdens de tijd in de woestijn, en nu vol enthousiasme lerend aan zijn volk, te beginnen bij zijn eigen dorpsgenoten in Nazareth. En zo ziet hij dat ook werkelijk: Híj weet zich vol van Geest en weet zich gezonden.

Jezus leert in de synagoge, hij ziet het breder: hij zegt niet ‘ik ben’. . . maar hij leert aan het volk. “De Geest rust op mij” wil zeggen: de Geest rust op ons volk, dus ook op jullie! En wel: hier en nú! Hij herneemt de woorden uit de oude tijd, en zegt: thans gaat dit genadejaar van de Heer opnieuw in. Hij kondigt alleen een genadejaar aan!

Dit horen wij hier vandaag. Wordt het echt ook zo tegen ons gezegd? En ik moet, en durf te zeggen op deze zondagmorgen: het Schriftwoord dat ge zojuist gehoord hebt is thans aan ons in vervulling gegaan! Wíj zijn geliefde zonen en dochters van de Vader, in ons heeft hij welbehagen, op ons rust de Geest van Hem, Hij roept ons op om armen de blijde boodschap te brengen, de bedolvenen in Haïti onder het puin vandaan te halen of hoe dan ook je te engageren, de gebukte buurman naast ons op te heffen. Niet als bezorgde verplichting – eerder als verblijdende kans, want we zijn bemoedigd door de kracht van de geest.

Wij hier zijn mensen die vandaag hier weer aan de bron komen om verfrist te worden in onze al lang gemaakte keuze voor de Heer. Wij hebben weet van wat ons beweegt, we hebben echt wel voeling met die geest van Jezus, die gaat voor een bewoonbare wereld; we durven te zingen ‘waar vriendschap heerst en liefde’ want daar hebben we weet van. Gisteren in de lichtdienst zongen we met volle stemmen: Jezus mijn licht – en jij zegt ons: ook jij bent het licht!

Dit woord ‘De Geest van de Heer rust op ons’ is niet bedreigend. Wel maakt dit huiverig, het is nogal groot. Zoiets geloven doe je niet met je hoofd, maar met je handen en voeten, met je doen en laten, met de richting die je kiest: waarom ben je hierheen gekomen; waarom leef je in deze gemeenschap, met deze mensen? Je dagelijkse keuzes over gesprekstoon met elkaar. Jezus is niet onze voorganger vanwege zijn succes, maar om zijn consequente geloof: de weg is goed, het woord dat ik spreek is waarheid en leven. En daarin is hij onze voorganger. En als ik eerlijk naar jullie kijk, door de kleine foutjes enz. durf heen te kijken, dan zie ik ook werkelijk overal die waarheid: ‘de Geest van de Heer rust op jou, en op jou, en op jou’. Durf zo eens naar je buurvrouw, je buurman te kijken! Bij de een tref je iets van voortdurende rust, altijd een liefdevolle gedachte; bij de ander zit die Geest wat onrustig – vandaag gloeiend van liefde, en morgen even met een dip; en daar: iemand bij wie de Geest a.h.w. in de handen zit, in het Fingerspitzengefühl, in de kracht van aanpakken…. Ga zo maar door… Maar de mens waar de Geest geen thuisplek heeft hier….ik zoek en vind er geen.

Dus: ook wij hier zijn gezalfd en geroepen en bekwaam om het genadejaar te realiseren. Ieder met zijn eigen klank en kleur. Ieder met zijn eigen fierheid of daadkracht.