Door Jan Rooijakkers, gehouden op 25 december 2007, Kerstmis

Drager worden van Gods droom

‘Gij komt in ons bestaan’, dat zongen we zojuist. We zijn hier bij elkaar om te kunnen uitzingen dat de genade van God verschenen is, dat zijn vriendelijkheid onontkoombaar duidelijk onder ons lichaam geworden is.

We hebben de ordening van de werkdagen doorbroken. In onze maatschappij waar werk zo hoog staat aangeschreven, is dat op zich al heel ongewoon. En we onderbreken de werkordening nota bene om vorm te geven aan die inbreuk van God in ons bestaan. Al generaties lang doen we dit; het feest kleurt onze hele wereld – voor ieder op eigen manier.

We hebben iets te vieren! Lukas schrijft drie keer: “En het gebeurde…”. Wat gebeurde er?

• Het gebeurde dat Keizer Augustus een volkstelling hield, in het wereldrijk; de wereld wordt door de groten en machtigen in kaart gebracht!
• Het gebeurde dat Maria haar zoon ter wereld bracht, ergens achteraf in een schaapstal, en zij zingt: ‘Gij hebt neergezien op uw eenvoudige dienares’.
• Het gebeurde dat de boden van deze geboorte naar de hemel terugkeerden en de herders naar de schaapstal om te zien of het woord ook gerealiseerd is: hemel en aarde raken elkaar en gaan weer huns weegs.

Zo ziet Lukas wat er gebeurde:

(A)de grote wereld, die moet doen wat te doen is om de wereld op orde te houden; (B) daarbinnen,- ja daaronderdoor - het heel eenvoudige voortbrengen van leven: een kind, verwondering, dank, eerbetuiging; en

(C) het wonderlijke gloria van gewone eenvoudige mensen die luisteren, waar hemel en aarde elkaar even echt tegenkomen, en dan weer naar eigen plek terugkeren maar een galm achterlaten die tot op vandaag over onze wereld blijft klinken.

Kerstmis vieren wil zeggen dat wij ook nu in een gebeuren van “hemel en aarde raken elkaar” terechtkomen, kúnnen komen.

Ja, Hij is ingebroken in onze wereld, een voelbare klimaatverandering! Het kwaad en het lijden zijn niet weggeduwd of verdwenen, maar er is een weg getoond en gebaand hoe ermee om te gaan. Durf ik mij te verbinden met die God die inbreekt? Durven we dat raakpunt van hemel en aarde, de zijden draad die hemel en aarde bleef verbinden toen de engelen naar de hemel en de herders naar Bethlehem gingen, aan?

Je kunt Gods kijk over het hoofd zien, er overheen kijken, heel gemakkelijk. Zo’n extradagen hebben we nodig om te kunnen kijken als Jesaja: hij zegt: “Met eigen ogen zien we dat de Heer terugkeert naar Sion”- hij zag de ballingen naar het verwoeste Jeruzalem komen, en zijn hart sprong op! Er kwamen armoedige ballingen – hij zag ze als boden van opbouw! En toen werden ze dat ook!

Ja: als we het willen zien, dan zien we het: overal puntjes van geloof, van welwillendheid tussen mensen, helpende handen, ontelbare liefhebbende ouders, miljoenen genezende medici en verzorgers en ga zo maar door. Ja: ga zo echt door, dan komen we binnen in dat koor van ”Ere zij God in de Hoge en vrede op aarde”. Kwetsbaar en klein, ja. Maar reëel, en daarom daarin de basis en bron voor de toekomende wereld, het morgen van God durven zien, tussen hemel en aarde durven kijken, omdat dat toen begon! Als je die spanning van geloof aandurft dan wordt dat zijden draadje een snaar in je, een gespannen snaar. En als je die aanraakt ontstaat er muziek, dan krijgt ons leven klank, dan begint het leven te zingen van de grote daden van God, van de Schepping, van de geschiedenis, dan verdwijnen niet de wolken, maar wel de doem, het licht komt er doorheen. Een echte klimaatverandering voor onze wereld.

Dat is dan: meevieren want het gebeurt. En ook wij op onze beurt kunnen dingen laten gebeuren, doen en kijken zoals die wachters die de ballingen zien als vreugdeboden, de reële plekken van hoop en daden van licht als de hoekpalen van Gods wereld, dan heeft Hij nu door ons kansen, heeft Gods droom toekomst door ons. Dat noem ik iets om te vieren! Zalig Kerstmis.