Wie zich gekend weet bij God

Ik weet niet hoe dit verhaal bij U aankomt, maar in mij riep het op dat wij in deze weken liever op vakantie worden gestuurd dan aangewezen voor een vredesmissie. Wij nemen zeker een beurs mee en een goedgevulde reistas.
Daarnaast is het op vredesmissie gestuurd worden in onze dagen een hachelijke zaak, als je denkt aan de duizenden die zo over onze wereld zijn verspreid, in Afghanistan, Irak en vul maar aan. Vrede staat in deze missies direct tegenover oorlog. De vrede die in het evangelie wordt verkondigd, is veel meer dan een land zonder oorlog. Het is een vrede waar ook wij, die in een vrij land leven, naar kunnen verlangen.
Terwijl wij weten dat we dit verhaal 2000 jaar later niet letterlijk moeten nemen, blijft het een hele klus om te zoeken hoe de woorden ons leven raken.

Wij mogen aannemen dat het een verhaal is zoals Lucas de Handelingen schrijft: het geeft een inkijkje in de jonge gemeente. Het verhaal laat zien hoe het leven van de eerste christenen wortelt in het leven van Jezus. De boodschap, die in Jezus opnieuw begonnen is, van vrede, van verbond, is de moeite waard om te verspreiden. Sterker nog: hij moet verspreid worden! Het gaat om de toekomst van God met mensen.
Daartoe worden 72 anderen aangewezen. Het getal 72 wijst ons op het perspectief van Lucas: 72, dat zijn alle volkeren, want de boodschap van het komende Rijk was voor allen bedoeld. Maar we kunnen ook denken aan de 70 oudsten, die Mozes moesten ondersteunen in zijn leidinggevende opdracht.
In ieder geval kunnen de 12, die al eerder uitgezonden zijn, het niet alleen af, want de oogst is groot. De oogst is groot. Meestal gaat de aandacht naar het tekort aan arbeidskrachten, maar het is de moeite waard om stil te staan bij die grote oogst. Als we daarbij denken aan de parabel van de zaaier, blijkt dat in de tijd waarin Lucas schrijft, het woord van God, door Jezus gezaaid en geleefd, in goede, vruchtbare aarde is gevallen. Dit leven van Jezus vindt na Pinksteren, het oogstfeest, navolging op grote schaal. Maar als dit zo is, dan zijn er mensen nodig, die in staat zijn om in Jezus’ Geest voor te gaan in de gemeenschap en leiding te geven.
Het is geen gemakkelijke taak die deze 72 ten deel valt. Zij hebben niets in handen. Als schapen onder de wolven gaan ze: ze zullen herkenning, maar ook afwijzing op hun weg ontmoeten. Het is aan hen om, wat zij ook ontmoeten, trouw te blijven aan de boodschap die ze bij zich dragen. Wie onderweg is met een boodschap, kan gemakkelijk worden afgeleid door reacties van anderen. Zowel positieve als negatieve reacties kunnen ons zo gaan bezighouden, dat we de inhoud en het doel van onze missie uit het oog verliezen. Lucas roept op om je oog te richten op die toekomst van God, op dat rijk van vrede. En áls er herkenning is onderweg, dan is de vreugde groot. Opgetogen keren de leerlingen dan ook terug.
Jezus doet niets af aan deze vreugde, hij bevestigt het succes zelfs. Want stel je voor dat ze geen succes hadden gehad….. Maar tegelijkertijd waarschuwt hij: wordt niet verblind door het al of niet hebben van succes. Belangrijker is dat je gekend bent bij God, want iedere naam staat opgetekend bij Hem. Wie zich gekend weet door God, wie zichzelf in zijn roeping kent, heeft een duidelijk doel in zijn leven.

Ook ons leven, waar zich dit ook afspeelt, wortelt in het leven van Jezus. Daardoor zijn wij mensen van de weg geworden. We hoorden vorige week wat dit kan betekenen: Jezus volgen, een mens van deze weg worden, is een keuze die ieder geheel en al zelf moet maken. Hij verplicht je tot niets. Deze week worden we door Lucas’ woorden bemoedigd om - eenmaal onderweg - trouw te blijven aan ons eigen hart. Want áls je hart geraakt is, word je betrokken in de toekomst met God. Dan dient zich de vraag aan: hoe kan ik, zoals ik ben, op de plaats waar ik leef, hieraan bijdragen?
In onze wereld zijn mensen die opkomen voor vrede en recht. Waar hun boodschap geen gehoor vindt, zoals in Darfur, in Sudan, blijft onmenselijkheid voortwoekeren. De feitelijkheid vraagt alles van een mens om de boodschap van vrede en recht niet te verliezen.
Vrede aanzeggen, daar waar je bent: het is een opdracht die vraagt om stilte, om gebed, om te kunnen beluisteren hoe dit kan geschieden.
Voor mij persoonlijk heeft dit alles te maken met het ondertekenen van de missie: omwille van die vrede, het Rijk dat komen zal, wil ik mij inzetten voor deze plaats van stilte, bezinning, gebed en geloofsontmoeting.
Zo staat iedere mens als christen voor de keuze, waar hij of zij zich aan moet en kan verbinden. Het lijkt op een arbeidscontract, maar dan een arbeidscontract pro Deo.

Vakantie, weliswaar met reistas en beurs, geeft ruimte om tot jezelf te komen. Tot dat punt waar je ontspant, je gekend en geliefd weet. In het licht van dit evangelie geeft deze periode velerlei nieuwe mogelijkheden om de boodschap van Jezus’ leven op te nemen en uit te dragen.