En het geschiedde in de dagen van Adam tot Maria; het geschiedde in de dagen van Jezus; het geschiedde in de dagen vanaf Jezus tot in onze dagen.
Namen van mensen, gewone, bijzondere mensen hebben we hier vanavond binnengebracht. Net zo gewoon en net zo bijzonder als de 66 verschillende gezichten die we in de adventstijd in ons midden hebben gezet. We hebben er naar gekeken, omdat we willen leren leven met verschillen. Vanmiddag hebben we die poster weggedaan. Nu hebben we drie beeldjes geplaatst: een man, een vrouw, een kind. En of we het kunnen, leven met verschillen, zal de nieuwe eeuw ons leren.

We staan op de drempel van de eenentwintigste eeuw. De tweede helft van de twintigste eeuw heeft mij, en ik denk velen van ons, aan het duizelen gebracht. De wereld is driedimensionaal geworden. Tv, telefoon, computer en communicatietechnologie die nog in ontwikkeling is, en waar wij vijftigers ons nog bijna aarzelend in begeven, is voor hen die na ons komen gemeengoed geworden. In onze westerse wereld hebben we niet één tv, telefoon of computer per huis of gezin maar meerdere. De telefoon die in mijn jeugd nog in de hal hing, zit nu in onze binnenzak. Met ongeveer de snelheid van het licht kunnen we communiceren over de hele wereld.
De rijkdom van deze communicatietechnologie heeft de wereld voor ons geopend en ons meer en grondiger zicht gegeven op de enorme verschillen in de wereld. Verschillen in cultuur en ontwikkeling, verschillen tussen arm en rijk, honger en overvloed, verschillen in vrede en oorlog. Globalisering, economisering, individualisering, verworvenheden van de laatste vijftig jaar zullen zeker doorgaan in de 21ste eeuw.

In onze dagen is de dolle mens die Nietzsche in de negentiende eeuw liet opdraven en die schreeuwde: ‘Ik zoek God, ik zoek God’, dood en begraven. De tweede helft van de twintigste eeuw heeft God dood verklaard, morsdood. Nu aan het begin van de 21ste eeuw mag het weer, komt God aarzelend nog in enkele mensen aan het licht, tot leven.
Misschien!! Want tegelijk lees ik in de krant dat we een gebeurtenis gedenken waar we niet meer in geloven. We geloven niet in de geboorte van een almachtige God in mensengedaante in een stal in Bethlehem. Het christendom, zo lees ik, is vol mythen die ons te geloven worden voorgehouden en geen recht doen aan ons intellect. En de geestelijken van onze kerken, zo lees ik in dezelfde krant, hebben de rijke liturgische tradities zo verkwanseld , dat het zichzelf wegvaagt. Onze kerk haalt de krant met haar bemoeizucht rond condooms, alsof zij weet hoe je een epidemie moet bestrijden.

In deze wereld staan we en dit is tevens de wereld die ons uitdaagt de hoop niet op te geven. Een wereld die vraagt dat we de verschillen tussen mensen eerbiedigen door werkelijk wereldburgers te worden en het goede van onze aarde te breken en te delen.
Kunnen wij die hoop gestalte geven? Verschillen tussen mensen eerbiedigen? Kunnen we dat, willen we dat in en door deze gemeenschap, en daarbuiten? Geloven we dat een puntje niets, een plekje zo klein, misschien nog wel kleiner dan een mosterdzaadje, er iets toe doet in deze wereld? Hebben wij in de 21ste eeuw nog bestaansrecht, is er nog een noodzaak dat wij als gemeenschap, als kerk, bestaan? Een vraag waarop ik het antwoord niet weet.

In deze dagen en met deze vragen leven we. Wat doen wij dan vannacht dat antwoord kan geven op de vraag de hoop niet op te geven? We vieren een antwoord, dat zie ik tenminste, als we durven geloven wat we vannacht hier doen, wat we vannacht hier present stellen. Want we hebben de grote uitvinders, de mensen van het grote geld, de mensen van het grote geweld, de keizers en koningen van onze tijd, de mensen van het grote weten niet genoemd vanavond.
We hebben mensen de revue laten passeren die - plaatselijk en klein of wereldwijd, toen en nu bijna onzichtbaar voor het alziende oog van tv en computer - een ding gemeen hebben: ze hebben zich ontfermd over elkaar, over kinderen en zieken, over armen en slachtoffers. Wij hebben hun namen genoemd, een kaarsje aangestoken, een licht doen branden, als een vuur dat nooit meer dooft. We hebben drie figuren in ons midden gezet: weerloos en kwetsbaar.

Hoeveel herders zijn er in deze wereld? Ik las bij Oosterhuis: tel ze maar als je dat kunt, tel maar de sterren aan de hemel. Ze zijn toen en nu ontelbaar, een lange stoet door de eeuwen heen. Met Jezus als de koploper van deze lange stoet.
En wij, wij zouden niet hier zijn als we niet wisten dat tot op de dag van vandaag mensen doen wat hij gedaan heeft. Wij zijn hier omdat we inzetten op die mens van wie we zingen dat hij is: mens als wij, God als Gij.
Wij zijn hier omdat we geloven dat God in het hart van gewone kleine mensen een vuur kan ontsteken, een vuur van hoop, liefde en vrede en daarom: Zalig kerstfeest, voor ons allen.