Door Hinnêni Peltenburg, gehouden op 17 mei 2009

Tegenwoordig wordt geregeld gezegd: je moet goed in je vel zitten, of: lekker in je vel zitten is belangrijk. Ik ben eerder bezig met de vraag of ik wel goed in Góds vel zit!

De lezing uit de Handelingen van de apostelen stelt ons voor mee te kijken naar een tweeluik van twee groepen personen: aan de ene kant de Joodse man Simon Petrus, die staat voor de christenen uit de Joden, en aan de andere kant de godvrezende Romein Cornelius, die de christenen uit de heidenen vertegenwoordigt. Simon, zijn naam betekent ‘hij die luistert’, heeft een openbarend woord van de Heer uit gehoord. Deze wetgetrouwe, vrome Jood, ziet in dat de Enige zijn liefde naar alle volkeren wil laten uitstromen. Het bewijs wordt meteen geleverd. Over álle aanwezigen komt Adem van de Geest: een geest van wijsheid en inzicht, een geest van beleid en sterkte, de geest van kennis en ontzag voor de Heer. De aanwezige Joden raken in extase en zien bij de niet-Joden, die vreemde ander, de wondertekenen van Gods handelen. Als de Enige dan zo duidelijk laat zien wat zijn bedoeling is, dan moeten ook deze mensen volledig deel krijgen aan het leven in Christus Jezus. Dat is de doop: opname in het volk van de Enige en Jezus Christus volgen.

Kijken we vervolgens naar de lezing uit het Evangelie volgens Johannes: het woord liefde of liefhebben komt in deze passage negen keer voor. Jezus zit met zijn leerlingen aan tafel en zegt wat hij op zijn hart heeft, vanuit zijn liefde tot het uiterste. Deze liefde kent in het evangelie volgens Johannes verschillende richtingen:

1.  de Liefde van de Vader, voor Jezus, de Zoon en voor de wereld: Jij bent mijn geliefde kind;

2.  de liefde van de leerlingen naar Jezus: Heb je Mij lief?

3.  Jezus heeft de leerlingen lief. Degenen die bij Hem horen heeft Hij lief.

Waarom herhaal ik dit? Omdat Johannes voor zijn gemeente schrijft, en over de eeuwen heen, ook aan ons, hier en nu. Die gemeente van zovele jaren na het leven van Jezus, kampt met de gevolgen van de pijnlijke breuk met de Joden: die nieuwe christenen worden afgeweerd, uitgestoten. De boodschap van Johannes is een troost voor hen: jullie zijn door de Vader bemind, jullie moeten elkaar liefhebben, zoals Jezus, en tot een getuigenis voor de wereld zijn, want meer heb je in deze dagen niet te bieden. Het is een opdracht, een gebod: elkaar lief te hebben.

Nu zijn wij al een heel eind op weg gezet…door Johannes, maar dan komt dat woord over de grootste liefde! Je leven geven… Hetzelfde woord bij: “Jezus legde zijn bovenkleed af om de voeten van zijn leerlingen te kunnen wassen”. Hij legt af wat Hem belemmert om zijn liefde te laten stromen; om te doen waartoe Hij is geroepen. Zoals Mozes die zijn sandalen uit moest doen bij de brandende braambos; hij staat daar op heilige grond. Hij moet zijn menselijke belemmeringen afleggen om zijn roeping te kunnen ontvangen, dat wil zeggen: een volk van de Enige bijeen brengen. Ja, in deze context staan de woorden van Jezus: Hij is een nieuwe Mozes, die een nieuw volk bijeen zal brengen. De Enige spreekt met hem als een Vader met zijn Zoon. Hij geeft ons een nieuwe wet, een nieuwe opdracht. Hij zegt niet: doe nou maar dit of dat en dan is God tevreden en zit jij wel goed, maar Hij plaatst ons precies waar wij vandaan komen: voortgekomen uit de Vader, zijn wij werkzaam in de wereld, maar we blijven voor altijd van Hem, en wij zijndoor Hem en in Hem gedoopt met de Adem van de Geest.

Tegenwoordig wordt wel gezegd: je moet goed in je vel zitten, of: lekker in je vel zitten is belangrijk. Ik ben eerder bezig met de vraag of ik wel goed in Gods vel zit!