Door Hinnêni Peltenburg, gehouden op 14 december 2008

Johannes leert mij roepen om Degene die mijn en die ieders individuele ik kan voeden en omvormen tot mensen, tot gemeenschap met een doel voor ogen, een volk met wereldverantwoordelijkheid

Wanneer de wereld in crisis verkeert en alles in de afgrond dreigt te storten, staat Johannes in ons midden. Johannes in de woestijn van het bestaan, de roepende, de eenzame op deze on-herberg-zaam wordende aarde. Waarom ziet hij zichzelf zo? Het individuele, losgeraakte ik, voelt zich eenzaam, zegt Johannes. Omdat ik geleerd heb wat eenzaamheid is, voel ik mij als een profeet van de Enige. Hij laat zaad ontkiemen waar het onmogelijk is; die God van onze vaderen geeft het losgeraakte ik in de eenzaamheid leeftocht voor onderweg. Johannes leert mij roepen om Degene die mijn en die ieders individuele ik kan voeden en omvormen tot mensen, tot gemeenschap met een doel voor ogen, een volk met wereldverantwoordelijkheid. Johannes geeft stem aan het of ons zoeken naar vaste grond om op te staan in de crisis. Johannes antwoordt op aan hem gestelde vragen niet met: IK BEN, - want dat is de Godsnaam -, omdat hij weet dat hij niet zelf die Oergrond is, maar wijst naar Degene die na hem komt. Johannes staat symbool voor al die mensen die onderweg zijn naar het Licht der wereld. Het Licht hoeft niet te komen, het is er al; het is er altijd! Johannes noemt zichzelf de voorloper, de voorganger. Hij moet getuigen van dit Licht, van de Komende: Hij die ten volle mag zeggen IK BEN.

Johannes: zijn naam betekent: God is genade. Anders vertaald: Ik houd van je, en: liefde maakt vrij! Liefde doet mij nu uit genade handelen. Johannes is de verkondiger van die genade. Genade is het vermogen van jouw ziel om van binnenuit het goede te doen. Je kunt niet gekend worden zolang men je blijft beoordelen aan de hand van je gedrag, je sociale status, je relaties in de Kerk, de maatschappij… zoals de ondervragers die, namens anderen, naar Johannes zijn gestuurd. Wie ben je toch? Wat zeg je over jezelf? Ken je mij? Wie ken je dan? (Huub Oosterhuis)

Dat zijn vragen die je liefdevol aan elkaar mag stellen, in de hoop dat de antwoorden die jij daarop geeft, bijdragen aan het komen van het Koninkrijk van God in deze tijd. De aarde en wij die haar bewonen hebben de opgave de liefde te zaaien; haar te laten ontspruiten, zoals van het begin af was bedoeld, in die tuin.

De doop met water door Johannes is om de mensen weer tot God te bekeren, terug te brengen: hij doet dat terugkijkend op het Verbond met de vaderen, waar hij zich dienstbaar aan maakt

en niet wetend wat van de toekomst te verwachten, met slechts die belofte van de Komende…

die al zo lang in ons midden staat… Kennen wij Hem dan nog steeds niet?

Jezus Christus zal noodzakelijkerwijs anders dopen, namelijk op de toekomst gericht. Zijn dopen met heilige Geest is een profetische doop: om te onderscheiden wat er nu moet gebeuren en de Geest aan het werk te zien.

Dat is een crisis: een scharnierpunt in de tijd; een kans om het anders te doen dan tot nu toe, maar ook de noodzaak. Zoals je moet wachten op het ontkiemen, nadat het zaad in de aarde gezaaid, is gestorven… zo mag je verwachten dat er andere verhoudingen de kans krijgen dan voorheen, die heil betekenen voor jezelf, voor alle mensen. Er is dringend behoefte aan een gemeenschappelijk gedragen toekomstbeeld, en er zijn mensen die daaraan werken… Je kunt bijvoorbeeld de verklaring van Tilburg lezen, opgesteld door mensen die opkomen voor een andere economie en haar tot op heden in stand gehouden mechanismen.

Geschreven staat dat uw Messias komt,

op zonnevlagen vleugels van genezing…

Wees hier, kom uit uw grondeloze vuur

uit uw verborgenheid – kom hier ter sprake.

Daal af in ons….

Dat wij niet vluchten voor een nieuw begin,

zo nergens nog, zo dichtbij als uw woord.

Verblijd ons met het langverwacht bericht

dat U dichtbij, dat U al bijna hier –

Dat Ik al in jouw midden ben, vrees niet,

zegt U en legt uw woord op onze ziel.

Huub Oosterhuis