Door Hinnêni Peltenburg, gehouden op 14 september 2008

De aarde is de planeet waarop het Kruis staat, waar de liefde zich heeft gemanifesteerd en zich steeds verder kan ontwikkelen

Je zult maar voor het Beloofde Land staan, zoals we zojuist hebben gehoord en overvallen worden door een hevige angst voor de toekomst, voor dat onbekende, nog niet betreden Beloofde Land. Weg is je geloof waardoor je gaande bleef en weg is je vertrouwen dat jou onderweg overeind hield. Wanneer je omkijkt, zie je de situatie die je achter je hebt gelaten

en die lijkt altijd beter dan de onbekende toekomst waar je nu voor staat. Je moet toch iemand de schuld geven: ‘Waarom en waartoe zijn wij op weg, Mozes? Is die God met zijn belofte wel in ons midden of gaan we eraan?’ Dodelijk gebeten komt een volk tot inzicht en tot omkeer.

Omkeren: dat doet de Enige ook met zijn volk: Hij laat het omkeren, terug de woestijn in, totdat het dodelijke gif van ongeloof en ontrouw is uitgewerkt, want zonder trouw aan het verbond en vertrouwen in de Enige kun je het beloofde land niet binnengaan. Die slangen halen ons af van onze bestemming, van onze roeping, als wij het dodelijke onder ons niet in de ogen durven zien. Waar zijn wij mee bezig: met de belofte, met het verbond? Die slangen die daar voor ons over de aarde in het stof kruipen, moeten wij aankijken: wij moeten onszelf, ons leven, de mensengeschiedenis aankijken. Diep door het stof gaan… en dan de aarde met alles wat daarop is en ons hele leven optillen, opheffen; onszelf naar de Enige uitstrekken, als op een kruis geplant op de aarde; onszelf, ons lijden, het gif, het verdriet, de onvrede, de massamoorden, de oorlogen… alles Hem aanbieden, opdat wij Hem bereiken en de Allerhoogste ons kan ontmoeten in die ruimte tussen hemel en aarde…

In het evangelie staat dit geschreven: wie niet helemaal is ingegaan in de materie zoals Jezus Christus, wie niet door het lijden en het kwaad, tot in de dood is afgedaald en als een graankorrel in de aarde is gestorven, zal niet beleven wat verheerlijking is, wat een verrezene is, wat het Beloofde Land is, eeuwig leven. Wie niet eigen schuld en de schuld van onze voorvaderen op zich wil nemen en er niet aan werkt om de vicieuze cirkel te doorbreken, zal schuld en lijden vermeerderen; waar de toenadering tussen mensen stokt, blijft vergeving en vrijspreken uit. De geschiedenis zal zich blijven herhalen, ten dode toe.

Echter, zozeer heeft onze God zijn liefde laten zien… Christus heeft het kleed van de aarde, van het mens-zijn aangetrokken. Hij is afgedaald tot in onze diepste miserie; onze dood heeft Hij ondergaan. O, tedere, vasthoudende liefde van onze Vader van Christus Jezus. Zozeer hebt U de wereld liefgehad. Zozeer bent U naar ons toegekomen, U hebt ons aangekeken met alles wat wij zijn. U hebt ons uit het stof getild, óns van ons kruis afgenomen en ons doen opstaan. Wat voor ons onmogelijk is, hebt U aan ons gedaan. Wat mag dan ons antwoord zijn?

De aarde is de planeet waarop het Kruis staat, waar de liefde zich heeft gemanifesteerd en zich steeds verder kan ontwikkelen. Het is de opgave van het christendom, van iedere christen, om de impuls van broederschap, die al vanaf het begin in de schepping is ingeschreven, aan alle mensen bij te brengen, ernaar te leven en zelf uit te stralen.