Ons leven ligt in de hand van God en daar ligt het goed

Het is of de Kerk – en de Kerk dat zijn wij, en niet alleen wij, -- ons na Pasen en Pinksteren nog eens wil zeggen: ons leven ligt in de hand van God en daar ligt het goed. Goed, ondanks alles wat we meemaken, meedragen, ondanks verdriet, teleurstelling, ondanks de harde realiteit die ons toeschreeuwt dat het niet goed is!

Wie is deze God, hoe is Hij barmhartig en genadig, geduldig, groot in liefde en trouw…?

En dan antwoordt het evangelie: zozeer heeft God de wereld liefgehad dat Hij het dierbaarste van zich zelf, zijn Zoon, gegeven heeft… Woorden die niet uit een catechismus komen, niet voortgekomen zijn uit een diepzinnige redenering, maar uit een levende ervaring. Aan ons verteld, om het te blijven vertellen aan elkaar, om ermee te bidden om tot die ervaring te komen, om naar die levende werkelijkheid te zoeken. Want in die woorden klinkt de werkelijkheid van Pinkstergeest, van heilige Geest door, die ‘Tegen-Geest” zoals Oosterhuis Hem noemde.

“Belangen, niet ideeën beheersen het leven van mensen”, hoorde ik eens, en ik geloof dat het waar is. Als dat waar is, stelt het ons voor de vraag of we zijn gave wel nodig willen hebben. M.a.w. gaat mijn ‘belang’, dat wat ik wil en verlang, wel uit naar deze ‘gave’? Want laten we eerlijk zijn, als God zijn enige Zoon geeft, dan gaat het niet om een speeltje waar we al naargelang we zin hebben, mee kunnen spelen. Het is heel serieus, het is leven, het gaat over mijn en uw leven dat uitstaat naar de wereld!

Het is niet zo vanzelfsprekend in God te geloven; dat is het nooit geweest. Wanneer God niet een vaag idee is van ‘ergens iets’, maar werkelijk de Bron van mijn leven, dan betreft het creativiteit, want Hij is de Schepper, dan betreft het barmhartigheid en liefde en trouw. Dan betreft het een God die een wereld niet tot chaos wil laten verworden. Het is niet gemakkelijk om in het vele zinloze, in de onzin en in de hypocrisie van het handelen van mensen te vertrouwen op ‘de hand van God’.

Met denken en redeneren zullen we dan ook geen antwoord vinden.

Wel in het leven van Zijn Zoon, en van die dochters en zonen die hun leven geleefd hebben in zijn voetsporen.

En dat brengt ons dicht bij de werkelijkheid van de dagelijkse dag: het is beslist niet nodig te denken dat het leven spectaculaire dingen moet laten zien als we iets met God hebben.

Zijn Zoon, Jezus die uit Nazaret kwam, zo’n onbeduidend plaatsje in die wereld van toen, Hij was geen leidende figuur in het bolwerk van toen, Rome, zoals we Hem nu niet eerst hoeven te zoeken in het Washington of Moskou van nu. En wat zegt het dat dit ‘gelaat van God’ niet meer dan enkele jaren aanwezig was?

Het zegt naar mijn mening veel, zo niet alles, om geloof en leven als één geheel te kunnen zien. Geen spectaculaire dingen moeten we vragen, wel mogen we in de dagelijkse strijd tegen onmacht, moedeloosheid, tegen onze neiging om dan maar weg te vluchten in een oppervlakkig leventje, vragen om wat barmhartigheid, liefde en trouw.

Het gaat dan om zuiverheid ten opzichte van valse verleidingen die ons voorspiegelen dat geluk en vrijheid te vinden zou zijn in macht en bezit.

Door Jezus weten we dat het beeld van God niet automatisch in de mens verschijnt. De Schrift windt er geen doekjes om: de eerste keer dat er van dood sprake is, gebeurt dat door de hand van de mens. Een mens, een broer, Abel, ademtocht, een bijna niets, die een mens is, wordt uit de weg geruimd

Maar dat eerste is niet het laatste.

Vandaag horen we dat ondanks dat, wat mensen van het leven maken, er ook mensen kunnen zijn die wel ruimte en adem geven. Mensen die, met al hun verlangen om mee te tellen, gezien, gewaardeerd en bemind te worden, hun vertrouwen niet stellen op macht en overwicht.

God heeft uit zorg en bekommernis de geschapen mens niet aan zichzelf overgelaten, maar Hij heeft hem herschapen, opnieuw geschapen, steeds weer opnieuw de kans gegeven om in creativiteit als Gods beeld gestalte te geven, om zo steeds weer te worden..

Daarom wil deze dag, ja ook juist deze dag ons tot dankbaarheid brengen omdat we God mogen noemen, ook al reikt dit noemen veel verder dan ons kennen en voelen.

Het is een heel ernstig evangelie, maar meer nog een heel bemoedigend woord. Een woord dat onze hand open maakt om het brood te ontvangen en de beker aan te nemen om in de geest van Jezus onze dag en dagen in het licht te stellen van “eeuwig duurt zijn barmhartigheid”. Want het is een God die weet wat een moeite de mens met zichzelf kan hebben, en hoe moeilijk hij de weg naar de ruimte vindt waar verschillen en gebreken er mogen zijn; maar onze God vraagt desondanks alles in zijn hand te leggen, want daar ligt het goed.