Het leven tot een feest maken

Als je zo naar het Evangelie van vandaag kijkt, dan ziet iedereen die er een klein beetje in thuis is, dat er een heleboel symbolische taal gesproken wordt. Daar is heel veel over te zeggen, maar ik wil mij beperken tot één aansprekend detail. Pius schrijft jaren geleden in een commentaar in Tussen Ons In dat Maria in het hele Johannes-evangelie, maar twee keer voorkomt. Hier aan het begin, en straks aan het einde, onder het kruis. Schilders spreken weleens over de -kunst van het weglaten-, maar dit is er ook een staaltje van!
Maria geeft Jezus een zetje, "er is geen wijn" en ze zegt wat de mensen (of wij) moeten doen. "Doet wat Hij zegt". Verder zwijgt ze in alle talen! Een minuscuul rolletje met verstrekkende gevolgen. "Er is geen wijn", "doet dan wat Hij zegt", daar mogen wij onze conclusie uit trekken. Een prachtig verhaal waarin ik versta, dat eenvoudig ingaan op zijn woord, het leven tot een feest zal maken.

Van de week viel mijn oog op een teletekstberichtje; Wereldwijd gaat elk jaar een miljoen mensen vanuit een depressie tot zelfdoding over. Over twintig jaar, zo heeft de W.H.O. berekend, zal zelfdoding doodsoorzaak nummer één zijn. "Ja, als water tenminste nooit meer in wijn verandert", denk ik dan. Maar goed, een miljoen mensen, nu al! Een miljoen mensen voor wie dat feest van leven niet, meer hoeft, niet meer kan, om wat voor reden dan ook! ’t Is eigenlijk gek dat dat nog erger lijkt dan al die miljoenen die niet zichzelf doden, maar door een ander de dood ingestuurd worden. Nee, het grote bruiloftsfeest van het leven moet voor veel mensen nog beginnen.
En ondertussen kunnen wij ons weer bedwelmen met het nieuwste hersenspinsel van Endemol; Een TV-show met "de feestelijke keuze van de spermadonor die u altijd al had willen hebben!" Je vraagt je toch af waar mensen in dit land mee bezig zijn?

Het is allemaal wat ver weg, dat geef ik toe, en dan is het gemakkelijk praten. Hoe zit het met onze bruiloft, met mijn bruiloft? Ja, dan wordt het meteen een stuk stiller in mij. Ik zie mezelf tenminste niet als de grootste feestneus of de beste wijnschenker. Wat moeten we doen...? En daar wordt je weer bang van? Wat moet ik doen? Wat moet ik kunnen? Wat moeten wij doen? Wat moeten wij kunnen?
Jezus geeft ons zo meteen weer zijn bloed te drinken. Zijn bloed waarvan wij zeggen dat het in wijn verandert is. Telkens weer moeten wij ons omkeren denk ik. Geen zorgwekkende hoge eisen aan onszelf stellen, maar eenvoudig drinken van de wijn, drinken van het leven dat Hij ons geeft. Het leven is niet bij ons begonnen, maar bij Hem!! Ik weet zelf ook wel dat ik gemakkelijker praat dan doe, maar toch; er zo over praten, dat helpt mij wel. Het bevrijdt mij van nodeloos gepieker over alles waarin ik zo vreselijk tekort kom, alles waar ik depressief van zou kunnen worden.

En stel je ook eens voor dat we dat niet meer zouden doen; praten over Hem. Laten we die kant eens aankijken. Stel je voor dat wij ons niet meer door Hem lieten aanspreken, ons niet meer door hem lieten bemoedigen. Waar zouden we dan zijn? Toch blijf ik vurig hopen dat het licht verder in ons mag doorbreken. Ik zie maar een manier om tot vrede te komen om depressies te keren en dat is door in de overgave te gaan staan die Jezus ons voorgeleefd heeft. Drinken van de wijn die Hij ons voorzet, en worden als wijn voor elkaar.