Door Hinnêni Peltenburg, gehouden op 14 mei 2006

Opnieuw verbondenheid, nu in onze tijd? Dat is mogelijk en noodzakelijk!

Jezus zit met zijn leerlingen aan tafel, aan het laatste Avondmaal. Het zijn de dagen van gedenken

van de uittocht uit Egypte. Jezus staat ook voor zo’n doortocht; Hij zal zijn leven geven. Een maaltijd, en vooral de Eucharistische maaltijd, een moment van bij elkaar zijn, is vaak de weerspiegeling van hoe het leven in wezen is; hoe het wacht, hoe het zich gereed maakt voor een nieuwe doortocht; voor een nieuw begin van leven. De tafel is dan als het altaar, waar de zin van het leven betekenis krijgt. De maaltijd en de gesprekken om die maaltijd heen zijn wezenlijk belangrijk.

Zes keer gebruikt Johannes de woorden: verbonden blijven, bij Jezus blijven. En zes keer de woorden: vruchten dragen. Zes keer, dat is in de heilige Schrift, dat wat binnen de menselijke mogelijkheden ligt,

dat wat onze opdracht is; de zevende keer, de volheid en de continuïteit, komt van de Geest die ons bijstaat en helpt. Verbonden blijven is nodig, om vruchten te kunnen dragen. De oproep om bij Jezus te blijven, is de diepste wens van Jezus en zijn Vader. Naar verbondenheid streven, het proberen te leven, dat kunnen wij opbrengen, maar bij elkaar blíjven en de volheid daarvan ervaren, dat ligt in Jezus’ Naam; dat wordt door Hem gegeven. Vrucht dragen door verbonden te blijven. Het is een natuurwet:

alles wat niet verbonden is met de stam en de wortels ontvangt geen leven en kan geen vrucht dragen. Jezus zegt: Ik ben de ware wijnstok. De Vader is de wijngaardenier. Jezus zegt: Ik ben de verbinding tussen hemel en aarde; de verbinding met de Vader. Jullie worden van Mij losgesneden, als je niet met Mij verbonden blijft en dat is geen leven. Snijd de band met de oorsprong niet door; de band met het wezen van het volk: de Vader. De Vader wordt verheerlijkt door Jezus, én door ons, als wij in Jezus blijven. Jezus brengt ons bij de Vader. Laat God God worden. Laat de Vader Vader zijn.

We zien dat het snoeien geen mensenwerk is, maar dat het aan de Vader toekomt. Een hele geruststelling, anders zouden wij nogal eens rigoureus te werk kunnen gaan en de wijnstok verknippen op onze maat: wie er wel en niet bij de Kerk mogen horen, wie wel en niet het Brood des Heren mag ontvangen. De Vader snoeit weg wat geen vrucht draagt, én tegelijkertijd eerbiedigt Hij de schepping. Deze manier van snoeien kunnen wij wèl van de Vader leren.

Wat is verbondenheid, of verbonden zijn? Een band hebben; gebroken zijn of gewond en dat wordt nu bijeengehouden door ondersteuning, verband en verbinding; trouw zijn aan een verbond voor het leven; eindjes aan elkaar proberen te knopen....

Opnieuw verbondenheid, nu in onze tijd? Dat is mogelijk en noodzakelijk!

Barnabas is een voorbeeld van hoe je met Jezus kunt leven; hoe je in het huis van de Vader kunt verblijven. Barnabas, met de naam “Man van vertroosting”, deze gezagvolle man, overwint de angst voor de ander. Dat is die vreemde Paulus, waar iedereen bang voor is; dat bezielde vuurvretertje, dat door iedereen wordt opgejaagd; lastig mannetje dat niemand nodig lijkt te hebben, omdat Jezus Christus hem rechtstreeks, zonder toelatingseisen, voor de zaak van het evangelie apart had gezet. Het is bijzonder dat Barnabas Paulus in het hart van de gemeente brengt. In plaats van worden àfgesneden, door angst, of door gebrek aan onderscheiding waar de Geest werkzaam is, wordt Paulus juist áángesloten door Barnabas, (je moet dan spreken van enten) op de wijnstok Jezus Christus en binnengebracht waar de volgelingen van Jezus wonen en in zijn Naam aan de tafel aanzitten.

“Als jullie met Mij verbonden blijven en mijn woorden in jullie blijven,

vraag dan wat je wilt, en het valt je ten deel.”