‘Ik ben de goede herder’

Toen ik met mijn zussen en broer een paar dagen weg was en we onze verhalen aan elkaar vertelden, zei een van mijn zussen:

“Er is mij iets wonderlijks overkomen, toen ik mijn eerste kleinkind in mijn armen had en tegelijkertijd bij het bed van mijn dochter zat, die vocht voor haar leven. Het was alsof veel stof en verdriet van mij afviel. Er kwam een nieuwe opdracht naar me toe: leven in de spanning van nieuw leven en tot het einde toe vechten voor leven. Ik kon niet meer terug.”

Het raakte mij enorm en ik moest er weer aan denken bij de lezingen van deze zondag. Misschien ook wel, omdat het de kern van mijn geloof in Jezus raakt.

Want laten we eerlijk zijn: het is geen erg sympathieke Jezus die daar, zo door Johannes getekend, naar ons toekomt. Minstens is hij behoorlijk arrogant.

Het vraagt dan ook om door te luisteren en je te realiseren, dat het Johannes is die spreekt en zijn getuigenis wil doorgeven. En dat kun je niet zomaar uit de context halen van zijn hele evangelie.

Hij wil benadrukken, dat Jezus kwam om eenheid te scheppen, te bemoedigen. Daarom laat hij die Jezus zichzelf dan ook de goede herder noemen..Dat is zijn wezen, zijn identiteit, daar gaat hij voor ten einde toe.

Johannes stelt daar tegenover de huurling, de betaalde kracht, die geen hart heeft voor de schapen, ze zijn niet werkelijk van hem. Hij slaat op de vlucht zodra het hem tegenzit en laat alles en iedereen in de steek. Hij kent niet echt en weet niet wat liefde in een mens vermag!

En juist dat is de kracht van Jezus’ leven geweest: kennen is liefhebben en dat maakt je zo vrij, dat je je leven totaal in durft te zetten. Jezus wijkt niet als het gevaar van de wolven dreigt, wie die wolven ook mogen zijn. Hij is ervoor gegaan om mensen samen te brengen, hen te helen, hen te vragen mee te doen om de wereld vol vrede te laten zijn. En dat alles zit onder zijn ogenschijnlijke arrogantie.

Ik ben de goede herder….

Met andere woorden: ik zet mijn leven in met huid en ziel, ik laat me door niets en niemand weerhouden om de weg van de liefde te gaan. Een liefde die verder reikt dan de intimiteit tussen mensen, maar die spreekt van universaliteit: mensen bij elkaar brengen zonder aanzien des persoons.

En al lijkt het een bijna bovenmenselijke opdracht, onze heer en vriend ging die weg, ook al waren er momenten van diepe huivering. Angst was ook hem niet vreemd, maar hij week niet voor die spanning in zijn leven en hij vraagt ons: ga mee, doe liefde en ga de weg, een levensweg. Het is mogelijk ook al zijn er tijden in je leven, dat je denkt: ik -we- halen het nooit. Want soms is de spanning niet te harden, soms denken we dat we in vrijheid spreken en doen, terwijl we alleen maar ons eigen hachje proberen te redden, of de macht in eigen hand houden, of selecteren: jij wel jij niet!

Maar voorbij eigen belang en angst schuilt een werkelijkheid, die vrijheid heet, die je woorden in de mond geeft die misschien wat arrogant lijken, maar die je wegen doet gaan die je zelf voor onmogelijk hield.

Wie ben ik, dat ik dit durf te zeggen? Ik met mijn soms bange hazenhartje. Maar ik geloof, dat het mogelijk is.

De goede herder…niemand uitgezonderd…ieder mens is het omhelzen waard.

Geen mens valt uit de hand van de enige. Als we niet wijken voor de spanning, waarin het leven ons telkens weer zet, als ik de ander toch weer in de ogen durf te zien ondanks alles.

Een lange weg om te gaan, maar er is iemand die hem gegaan is, en steeds in de geschiedenis waagden mensen die sprong.

We mogen ons daarbij voegen, omdat we daartoe genodigd zijn, maar ook, omdat we zo hier bij elkaar zijn. We mogen vertrouwen, dat de geestkracht ons daartoe steeds weer gegeven wordt en dat in moeilijke tijden er altijd iemand is die ons bij de hand wil nemen.