Brood en woord voor onderweg

Ik was verheugd om hen die mij vroegen, ga mee naar het huis van de Heer. Zo hebben we deze dienst geopend.

Een bijzondere viering vandaag. Sacramentsdag en het sacrament bij uitstek is het vieren van Eucharistie en dat doen we dan ook.
Zes jonge mensen Dionne, Willem, Thijs, Johan, Wouter en Ben hebben in de afgelopen vijf jaar voldoende voedsel gekregen om op hun eigen benen te gaan staan en hun eigen weg te volgen. Gelukkig hebben ze nog ouders die daar dichtbij staan want 16/ 17 is al wel heel wat maar ook nog jong.

Waar leven wij van, wat is voedsel voor onderweg. Wat hebben we broodnodig.
Broodnodig is een dak boven ons hoofd, toch minstens een keer per dag eten op tafel, geld om het noodzakelijke te kunnen kopen, om naar pinkpop te gaan, kleding te hebben, een computer en een telefoon. Een cd speler, je kunt wel zonder maar eigenlijk ook niet in onze cultuur. Een goede opleiding. Ook belangrijk toch.
Dat is de materie en dat wie die nodig hebben is goed en dat we daar voor werken is ook goed. Hebben we nog meer nodig.
Ik heb de gemeenschap niet nodig zeggen sommigen van die jonge mensen. Ik ook niet in zekere zin. Maar wat heb ik wel nodig naast de materie.
Wat ik wel nodig heb is mensen die iets om me geven, gewoon om mij, om wie ik ben, vrienden, familie. Mensen waar ik bij hoor, bij wie ik wil horen en die bij mij willen horen. Stilte heb ik nodig.
Spiritualiteit, een plaats waar ik op adem kan komen. Geest heb ik nodig, iets van helderheid, eenvoud, een plek waar ik niet op mijn hoede hoef te zijn, waar ik niet hoef te scoren. Een plek waar ik tot mezelf kan komen en met mezelf in het reine kan komen. Het brood heb ik nodig en het woord de materie en de spiritualiteit.
Dat vind ik allemaal hier in de gemeenschap, daarom heb ik die gemeenschap nodig, ik kan wel ergens anders heen maar dan zoek ik toch weer zoiets op. En omdat er wel meer mensen zijn die een plaats zoeken om tot zichzelf te komen, een plek waar gezegd en gezongen wordt ik was verheugd om hen die mij vroegen ga mee naar het huis van de Heer, een plek waar God gezocht en gevonden kan worden daarom hebben mensen de Hooge Berkt nodig, mij nodig, ons nodig.
En de Hooge Berkters hebben het woord nodig, even hard nodig als het brood. Want zo'n plek is er niet vanzelf daar moet even hard op en aan gewerkt worden als aan al die andere plekken waar je niet leeft voor jezelf alleen.
En dat woord is een woord om te danken en een woord om te gedenken.

Bij Johannes lezen we vandaag dat Jezus het levende brood is dat uit de hemel komt. Dat betekend zoiets als, Jezus heeft geen brood, hij is het brood, Jezus heeft geen boodschap hij is de boodschap.
Waarom wordt iemand iets bijzonders, omdat hij of zij niet iets doet maar iets is. Een goede popband of hoe ze ook heten tegenwoordig hebben succes omdat ze zingen en spelen wat ze zijn. Ze hebben er hun hele ziel en zaligheid in liggen. Dat maakt hen bijzonder. Het kost hun bloed, zweet en tranen.
De uitspraak: ik geef jullie mijn vlees te eten, lijkt vreselijk en toch doet elke vader en elke moeder dat. Je werkt gewoon hard, daar verdien je geld mee, dat kost je leven. En voor dat geld koop je brood en dat deel je uit. Dat is je vlees te eten geven. Het zweet, de pijn, de prestatie en de frustraties, het geld en het aanzien dat alles is je vlees te eten geven.
Mijn vlees eten en mijn bloed drinken is je het leven van Jezus je zo eigen maken dat je deel neemt aan zijn levensinzet, aan zijn levensideaal.
Of zoals Huub Oosterhuis het zegt.
Want wie dit uur zijn hand ophoudt,
brood neemt en eet die zegt daarmee
dat hij en zij een nieuwe wereld wil
waar brood en vrijheid en gerechtigheid
zal zijn voor alle mensen.

Het woord en het brood heb ik nodig, de materie en de spiritualiteit.